کشتیهای متخلف را توقیف کنید، نه منهدم؛ تنگه را پارکینگ کنید
با سلام ما میتوانیم کشتیهایی که قصد عبور غیرقانونی و خارج از ترتیبات ایران از تنگه هرمز را دارند، به جای انهدام یا عقبراندن، توقیف کنیم. نگران محل نگهداری هم نباشید؛ بخشهای خارج از ترتیبات ایرانی تنگه هرمز بهترین پارکینگ برای این کشتیهاست. عرض کم و مسیر باریک تنگه، برای نگهداری تنگاتنگ کشتیهای غولپیکر طراحی شده. با یک تیر دو نشان: هم محل نگهداری تأمین میشود، هم تنگه مسدود. پیشنهاد میشود همین حالا این رویه آغاز شود. خدمه را تخلیه کنید و کشتیها را در دل تنگه لنگر بیندازید. اما نه به صورت موازی با مسیر تنگه، بلکه به صورت عرضی پارکشان کنید — طول کشتی در عرض تنگه، نه در امتداد آن. یک کشتی غولپیکر که عرض تنگه را قفل کند. کشتی بعدی پشت سر آن. نور علی نور میشود: احتمال فرار مخفیانه تقریباً به صفر میرسد، چون یک کشتی که طولش در عرض تنگه گیر افتاده، نمیتواند بیسروصدا سر بخورد و فرار کند. حرکت عرضی در یک مسیر باریک، محکوم به شکست است. نتیجه چه خواهد شد؟ ترافیکی سنگین و انسداد عملی تنگه، به جز مسیری که ایران تعیین کرده. تنگه هرمز به بزرگترین پارکینگ شناور کشتیهای متخلف جهان تبدیل میشود — پارکینگی که خودش مهمترین آبراه دنیاست. این روش مزایای متعددی دارد: یکم، تنگه عملاً مسدود میشود بدون اینکه ایران متهم به «بستن تنگه» شود؛ این کشتیهای متخلف هستند که راه را بستهاند. دوم، هزینه نگهداری صفر است — خود تنگه پارکینگ است. سوم، پارک عرضی، احتمال فرار مخفیانه را از بین میبرد. چهارم، این اقدام یک مقابله به مثل کامل در برابر توقیف چندینساله داراییهای ایران در غرب است. پنجم، این کشتیها هدفهایی آماده، بدون دفاع و کاملاً در اختیار ما هستند. اگر ترامپ بخواهد غلط اضافه کند، غرق شدن فقط چند تا از این کشتیهای توقیفشده برای همیشه تنگه را خواهد بست — آن هم نه با مین، نه با اژدر، بلکه با لاشههای خودشان. ششم، اگر کشتیها را منفجر کنیم یا برگردانیم، مالکانشان به دنبال راههای جایگزین برای دور زدن تنگه هرمز خواهند گشت. اما وقتی کشتیها سالم و توقیفشده باشند — اسیر، اما زنده — ابزار انتقال نفت در دست ماست. مالکان آزادند، اما کشتیهایشان نه. نتیجه: قیمت نفت را ما تعیین میکنیم. یک مزیت جانبی هم پیدا شده: ترامپ اخیراً اعلام کرده خسارت کشتیها را از داراییهای ایران جبران میکند. اما کشتی توقیفشده که خسارت نمیبیند — سالم است، فقط دستشان به آن نمیرسد. تهدید ترامپ در برابر این استراتژی بیاثر میشود. اما این تنها یک عایدی فرعی است، نه دلیل اصلی. خود تنگه پارکینگ است، خود تنگه سد است، و خود کشتیهای پارکشده هم گروگانهای ما هستند، هم مینهای آمادهای که فقط یک جرقه فاصله دارند با بستن دائمی تنگه. کشتیها را یکی یکی به صورت عرضی در این پارکینگ بچینید، تا جهان ببیند چه کسی واقعاً حاکم این آبراه — و قیمت نفت — است. پینوشت: توقیف کشتی به جای انهدام، یک تاکتیک قدیمی اما فوقالعاده مؤثر در حقوق دریاست. کشتی توقیفشده نه خسارت دیده، نه نابود شده. نکته درخشان این استراتژی، حل همزمان چند مسئله است: شما نه دنبال جای پارک میگردید (خود تنگه جای پارک است)، نه نیاز به اقدام جداگانه برای بستن تنگه دارید (کشتیهای پارکشده خودشان راه را بستهاند). اما شاید هوشمندانهترین بخش این طرح، پارک عرضی کشتیها باشد. تصور کنید یک نفتکش غولپیکر به طول ۳۰۰ متر را — نه در امتداد مسیر تنگه، بلکه عمود بر آن. طول این کشتی در عرض تنگه قرار میگیرد و مانند یک سد متحرک، مسیر را قفل میکند. در باریکترین نقطه تنگه هرمز، همین یک کشتی برای ایجاد انسداد کافی است. حالا اگر دهها کشتی به همین صورت پارک شوند، احتمال فرار مخفیانه از میان این هزارتو عملاً صفر است. و حالا برگ برنده نهایی: اگر ترامپ دست به حماقت بزند، غرق کردن فقط چند فروند از این کشتیها در باریکترین نقطه تنگه، مسیر را برای همیشه و به طور کامل مسدود میکند. لاشههای فولادی در دل آبراه، سدی دائمی خواهند ساخت که هیچ لایروبی و هیچ عملیات مهندسیای نمیتواند آن را باز کند. و نکته آخر: این استراتژی تضمین میکند تنگه هرمز هرگز از رونق نیفتد. کشتیهای منهدمشده، مالکان را به فکر مسیرهای جایگزین میاندازد. اما کشتیهای توقیفشده — سالم، اسیر، زنده — آنها را پای میز مذاکره میکشاند. مالکان آزادند، اما ابزار کارشان در اسارت ماست. این یعنی حاکمیت بر قیمت نفت، نه با اوپک، که با یک پارکینگ هوشمند در تنگه هرمز.
نیروی دریایی ارتش، نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران، شورای عالی امنیت ملی، مجلس شورای اسلامی، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
