تفکر، چه فلسفه و چه غیر آن، شبیه تیمارِ نفس است. یک مراقبهی دائم. نه مراقبه به عنوان مقدمهای برای زندگی، بلکه مراقبه به عنوان شکلی از زندگی. مراقبه به معنای رو کردن به خود، سُکنا گزیدن پیش خود، تعلق داشتن به خود.و اما در عصر سیطرهی رسانه...پیشتر ماشینها انسان را از زحمت و رنج کار با دست رها کردهاند و حالا شبکههای اجتماعی انسان را از اندیشیدن معاف میکنند. اطلاعات به جای تفکر و انباشت وانماییها به جای تاریخ.از انسان چه میماند؟
پارسایی در اندیشیدن، کار سختی است...تجربه نشان داده آنهایی که بر این باورند که حقیقت را در مشت دارند، گرفتار روحیهای "تحکم آمیز و دیگر ستیز" هستند و با سلب آزادی دیگران، زندگی را به کام آنها تلخ میکنند. ولی انسانهایی که در نسبت با حقیقت در حیرتاند افرادی فروتن و گشوده میباشند و میتوانیم زندگی ر…