سطح علمی دانش جویان و اساتید ایرانی بالاتر از حداقل یه کشور به اصطلاح پیش رفته ی اروپایی مثل آلمان هست. فردی که برای کار و تحصیل به اون جا بره خواهد دید که امکانات رفاهی در ایران جمهوری اسلامی بیش تره. در فرودگاه فرانکفورت آب خوری وجود نداره و باید آب بخری. هزینه ی حمل و نقل و انرژی اون جا سنگینه. در فصول سرد از ساعت یازده شب تا شش صبح وسایل گرمایشی به طور سرتاسری قطع می شه و چاره ای جز خواب نداری. وسایل سرمایشی ندارن.زبانشون آسون نیست و تند هم صحبت می کنن. با یک جامعه ی چند ملیتی پر از عرب و هندی و پاکستانی و آفریقایی و اوکراینی و... مواجه می شی. برای شروع به کار معمولا باید چند ازمون رو در اون جا قبول بشی که آسون هم نیست قبول شدنش به علت زبان. اگر با اداره ی کار ارتباط بگیری می تونی امیدوار باشی کار پیدا کنی و اگر کار پیدا کنی پولی که بهت می دن کفاف زندگیت رو می کنه. ولی این که بخوای خونه بخری با حقوقای اونا اون جا غیرواقع بینانه هست. حتی اگر از ایران کار پیدا بکنی اون جا، باید بدونی وقتی جنگ علیه مملکتت راه می اندازن ممکنه قرارداد کاریت رو لغو کنن یا قیمتت رو بیارن پایین. این تصور هم که استاد ایرانی می تونه بره توی یه کشوری مثل آلمان استاد بشه غیرواقع بینانه هست. بار کاری در آلمان استاندارده و حقوق متناسب و کافی. هشت ساعت در روز کار می کنن و دو روز در هفته تعطیل هستن. در ضمن گروه های مهاجرتی هم پر از منافق و صهیون هست که به بچه های مهاجرت کرده ای که توان کار پیدا کردن ندارن کمک می کنن. مهاجرت اشتباه محض و هدف دشمنه. ما باید سیستم ها رو در مملکت خودمون بهبود بدیم و هر چه سریع تر اقتصاد مقاومتی رو فعال کنیم.
08:54 - 22 آبان 1404
1 واکنش
37٫2k بازدید