عیبِ رندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزه‌سرشتکه گناهِ دگران بر تو نخواهند نوشتمن اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باشهر کسی آن دِرَوَد عاقبتِ کار، که کِشتهمه کس طالبِ یارند چه هشیار و چه مستهمه جا خانهٔ عشق است چه مسجد چه کِنِشتسرِ تسلیمِ من و خشتِ درِ میکده‌هامدعی گر نکند فهمِ سخن، گو سر و خشتناامیدم مکن از سابقهٔ لطفِ ازلتو پسِ پرده چه دانی که که خوب است و که زشتنه من از پردهٔ تقوا به درافتادم و بسپدرم نیز بهشتِ ابد از دست بهشتحافظا روزِ اجل گر به کف آری جامییک سر از کویِ خرابات بَرَندَت به بهشت
16:23 - 4 آبان 1404
8 واکنش
1366 بازدید
2 پاسخ
@user1707910659514 آبان 1404در پاسخ به واتفاقا عمل این جماعت را می توان بنا بر اشعار حافظ که شما از ایشان شاهد آورده اید رد کرد:گوئیا باور نمی دارند روز داوری کین همه قلب و دغل در کار داور می کنندو در جای دیگر می فرمایدفردا که شود پیشگاه حقیقت پدیدشرمنده رهرویی که عمل بر مجاز کردونیز گر مسلمانی از این است که حافظ دارد وای اگر از پی…نمایش بیشتر
@Hossini4 آبان 1404در پاسخ به وپس حتما معنی این بیت از حافظ هم این است که هر از گاهی گلوی خود را تا دم مرگ بفشاریم تا دمی پرده تن را به کنار بزنیم!:حجاب چهره ي جان مي شود غبار تنم خوشا دمي كه از آن چهره پرده برفکنم