در ماجرای تلخ ضربت خوردن مولی علی (ع) چند گروه هستند که نقش ایفا میکنند: گروه اول: کفار و دشمنان اسلام آثار جراحتی که این گروه بر فرق مبارک امام وارد کرده بودند هنوز پس از سالها گذشته از جنگ احزاب روی سر ایشان بود. گروه دوم: خشک مقدسهای نهروان خشک مقدسهای نهروان دقیقاً بر همان جراحتی کوبیدند که کفار سالها پیش کوبیده بودند. این یعنی ولایت از دو گروه آسیب میخورد از ضد اسلامیها و خودمحورهای مسلمان. حضرت از جراحتهای بیشمار کفار و معاندین جان سالم به در بردند ولی از جراحت خودیهای نادان جام سالم به در نبردند. گروه سوم: روشنفکرها گروهی که فکر میکردند بین علی و معاویه بیطرف ماندهاند به معنای اعتدال و اصلاحطلبی است و خود را نوعی صاحب سبک و دارای مکتب وارسته و آزادمنشانه تلقی میکردند بعد با اتقافات تلخی که بنیامیه رقم زد یا از خواب بیدار شدند و یا خود را به خواب زدند. گروه چهارم : غازها این گروه از همه گروههای ذکر شده بیشتر قدر علی بن ابی طالب (ع) را شناختند. با حرکات و سکنات خودشان سعی میکردند ایشان را از رفتن به مسجد منصرف کنند تا زمین از وجود زمینی این انسان کامل بیبهره نشود. گویا این گروه چهارم از خیلی از انسانهای به ظاهر عاقل، عاقلتر بودند یا بهتر است.