مطالبهپیادهروها را به مردم بازگردانید؛ ایمنی شهروندان را تضمین کنید
گسترش ساخت‌وساز در شهر، پیاده‌روهای بسیاری را به محل استقرار کارگاه‌های ساختمانی تبدیل کرده است. در برخی پروژه‌ها پیاده‌رو کاملاً مسدود شده و در برخی دیگر، مسیر عبور عابران بسیار باریک، ناهموار و ناایمن است و مردم ناچارند برای عبور وارد خیابان شوند. این مشکل فقط مربوط به خیابان‌های پرتردد نیست و در بسیاری از محله‌های شهر نیز دیده می‌شود؛ در حالی که کودکان، سالمندان، افراد دارای معلولیت، استفاده‌کنندگان از ویلچر و والدین همراه کالسکه، بیش از دیگران در معرض خطر قرار دارند. پیاده‌رو متعلق به مردم است و ساخت‌وساز نباید حق عبور ایمن شهروندان را از بین ببرد. اگر پروژه‌ای ناچار به اشغال پیاده‌رو است، باید پیش از آن مسیر جایگزین ایمن، هموار، پیوسته و قابل دسترس ایجاد شود و حداقل عرض مفید آن طبق ضوابط فنی مشخص و در تمام طول مسیر حفظ شود. از سوی دیگر، صرف نصب یک گونی یا پوشش ظاهری در اطراف ساختمان، ایمنی ایجاد نمی‌کند. پروژه‌ها باید متناسب با میزان خطر، به حصار و تجهیزات حفاظتی استاندارد و مقاوم، توری ایمنی و سایر تجهیزات لازم برای جلوگیری از سقوط مصالح و ابزار مجهز شوند و سلامت این تجهیزات در طول پروژه نیز کنترل شود. مسیر عبور عابران و محدوده خطر باید در ساعات تاریکی نیز روشنایی و علامت‌گذاری مناسب داشته باشد. شهرداری نباید فقط هنگام صدور مجوز نظارت کند؛ بلکه باید بازرسی‌های دوره‌ای و سرزده داشته باشد و در صورت وجود خطر جدی، پروژه را تا رفع خطر متوقف کند. همچنین شهروندان باید بتوانند پروژه‌های ساختمانی ناایمن را به‌سادگی گزارش کنند و نتیجه رسیدگی به گزارش خود را پیگیری کنند. مطالبه ما از شهرداری می‌خواهیم: * اشغال پیاده‌رو را مشروط به تأمین مسیر جایگزین ایمن و استاندارد کند. * استفاده از گونی و پوشش‌های غیرمقاوم را به‌عنوان حفاظ ایمنی کافی نپذیرد. * استفاده از حفاظ، توری و تجهیزات استاندارد برای جلوگیری از سقوط مصالح را الزامی کند. * حداقل عرض مسیر عبور و الزامات مناسب‌سازی برای افراد دارای معلولیت را رعایت و کنترل کند. * روشنایی و علامت‌گذاری شبانه مسیرهای موقت را الزامی کند. * بازرسی مستمر از پروژه‌ها داشته باشد و پروژه‌های خطرناک را تا رفع نقص متوقف کند. * سامانه‌ای مؤثر برای گزارش پروژه‌های ساختمانی ناایمن و پیگیری نتیجه آن ایجاد کند. ساخت‌وساز برای توسعه شهر ضروری است؛ اما امنیت شهروندان نباید هزینه آن باشد. پیاده‌روها را به مردم بازگردانید و ساخت‌وساز ایمن را تضمین کنید.
100گزارش از مطالبه1000پیگیری از مسئول مربوطه
تاجری که اصفهان را به مسیر صنعت آورد
محمدحسین کازرونی از تجار نامدار اصفهان در عصر مشروطه بود که فعالیت خود را از تجارت آغاز کرد و با تأسیس و مدیریت شرکت‌هایی مانند مسعودیه و اسلامیه و سپس راه‌اندازی کارخانه وطن، نام خود را در تاریخ اقتصادی و صنعتی اصفهان ماندگار کرد.
به گزارش خبرگزاری فارس از اصفهان، در سال‌هایی که بخش مهمی از بازار ایران در اختیار کالاهای خارجی بود، گروهی از تجار و رجال اقتصادی اصفهان تلاش کردند سرمایه‌های خود را به سمت تولید داخلی سوق دهند؛ محمدحسین کازرونی یکی از چهره‌های شاخص این جریان بود.او که در اصفهان به «کاکا حسین» یا «کاکو حسین» نیز شهرت داشت، در فاصله کوتاهی پس از نهضت تنباکو با مشارکت شماری از تجار اصفهان و حمایت علما، در تأسیس شرکت مسعودیه نقش داشت. هدف این شرکت حمایت از فعالیت‌های مرتبط با توتون و تنباکو و سامان‌دادن به تجارت این محصول بود.اما فعالیت اقتصادی کازرونی به تجارت محدود نماند و خیلی زود ایده تولید و حمایت از کالای ایرانی در فعالیت‌های او پررنگ‌تر شد.
شرکت اسلامیه؛ تجارت برای رونق کالای ایرانییکی از مهم‌ترین نقاط کارنامه اقتصادی کازرونی، حضور در شرکت اسلامیه بود؛ شرکتی که در سال ۱۳۱۶ قمری در اصفهان شکل گرفت و هدف اصلی آن ترویج استفاده از منسوجات ایرانی و فراهم‌کردن مقدمات توسعه تولید داخلی بود.کازرونی به ریاست این شرکت رسید و اسلامیه در دوره فعالیت خود تلاش کرد تجارت منسوجات داخلی را گسترش دهد و زمینه ایجاد صنعت نساجی را فراهم کند. منابع تاریخی، اسلامیه را یکی از مهم‌ترین تجربه‌های تجاری اصفهان در واکنش به وابستگی اقتصادی به کالاهای خارجی دانسته‌اند.این شرکت تنها به بازار اصفهان محدود نماند و شعبه‌هایی در شهرهای مختلف ایران و حتی خارج از کشور داشت؛ موضوعی که نشان می‌دهد فعالیت آن در مقیاس قابل‌توجهی دنبال می‌شد.
تجار اصفهان پای‌کار اقتصاد ملینام محمدحسین کازرونی در میان پیشنهاددهندگان تأسیس بانک ملی نیز دیده می‌شود. در اصفهان نیز نشست‌هایی برای جمع‌آوری سرمایه و مشارکت تجار در این طرح برگزار شد و باغ کازرونی از جمله محل‌های این مذاکرات بود.کازرونی همچنین از چهره‌های حاضر در شکل‌گیری انجمن تجار اصفهان بود. مجلس تجارت اصفهان در سال ۱۳۲۵ قمری با حضور شماری از تجار بزرگ شهر تشکیل شد و باغ کازرونی میزبان این نشست بود.در همین جریان، پیشنهاد ایجاد کارخانه کاغذسازی نیز مطرح شد؛ پیشنهادی که نشان می‌دهد نگاه کازرونی و بخشی از تجار آن دوره، فراتر از دادوستد و به سمت ایجاد زیرساخت‌های تولیدی حرکت کرده بود.
«شرافت» و تبلیغ کالای ایرانیکازرونی در شرکت شرافت نیز حضور داشت؛ مجموعه‌ای که یکی از اهداف آن ترویج کالاهای ایرانی و گسترش فعالیت‌های تولیدی بود.در همین مسیر، استفاده از کالاهای ایرانی تنها به تأسیس شرکت محدود نماند. کازرونی از جمله کسانی بود که خود از منسوجات داخلی استفاده می‌کرد و در ترویج آن میان مردم نقش داشت.در یکی از اجتماعات بزرگ اقتصادی اصفهان نیز که با حضور علما، تجار و بزرگان شهر برگزار شد، موضوع حمایت از تولید داخلی مورد تأکید قرار گرفت؛ رویکردی که در سال‌های پس از مشروطه به یکی از دغدغه‌های مهم بخشی از فعالان اقتصادی ایران تبدیل شده بود.
کارخانه وطن؛ نقطه عطف کارنامه کازرونیمهم‌ترین بخش کارنامه صنعتی کازرونی را باید در کارخانه «وطن» جست‌وجو کرد.ایده ورود ماشین‌آلات مدرن نساجی به اصفهان با تلاش عطاءالملک دهش دنبال شد و او برای تأمین سرمایه و تکمیل طرح با کازرونی وارد شراکت شد. کارخانه در اراضی هفت دست اصفهان ایجاد شد و فعالیت آن از سال ۱۳۰۴ خورشیدی آغاز شد.کارخانه وطن بعدها به یکی از واحدهای مهم صنعتی اصفهان تبدیل شد. منابع تاریخی از افزایش تدریجی ماشین‌آلات و شمار کارگران این کارخانه خبر داده‌اند؛ به‌گونه‌ای که در سال‌های نخست فعالیت، توسعه تجهیزات و تولید آن با سرعت دنبال می‌شد.پس از اختلاف میان دهش و کازرونی، سهم دهش به کازرونی واگذار شد و کارخانه عملاً تحت مدیریت او ادامه مسیر داد. به‌این‌ترتیب، فعالیت یک تاجر سنتی در حوزه تجارت به سرمایه‌گذاری جدی در صنعت مدرن پیوند خورد.
از کارخانه تا تغییر چهره اصفهانتأسیس کارخانه وطن را نمی‌توان تنها یک فعالیت اقتصادی شخصی دانست؛ این کارخانه در روند صنعتی‌شدن اصفهان نیز جایگاه مهمی پیدا کرد.دیری نپایید که اصفهان به یکی از مراکز اصلی صنایع نساجی ایران تبدیل شد و بعدها به دلیل تمرکز کارخانه‌های نساجی، لقب «منچستر ایران» را به خود گرفت. در این میان، کارخانه وطن از نخستین تجربه‌های مهم نساجی مدرن شهر بود.گزارش‌های مطبوعاتی آن دوره نیز از توسعه پیوسته کارخانه و افزایش تجهیزات و نیروی انسانی آن حکایت دارند؛ موضوعی که نشان می‌دهد کازرونی صرفاً سرمایه‌گذاری اولیه نکرد، بلکه توسعه کارخانه را نیز دنبال می‌کرد.
مردی که در عمران شهر هم نقش داشتفعالیت‌های کازرونی به تجارت و صنعت محدود نبود. در منابع محلی از او به‌عنوان یکی از خیران و سازندگان بناهای شهری اصفهان نیز یاد شده است.نام او با تکیه کازرونی در تخت فولاد گره‌خورده است؛ بنایی که در مجموعه تخت فولاد قرار دارد و از آثار دوره قاجار به شمار می‌رود. این تکیه بعدها محل دفن شماری از علما و چهره‌های شناخته‌شده اصفهان شد.کازرونی در فعالیت‌های اجتماعی و آموزشی نیز حضور داشت و نام او در ارتباط با مدرسه علمیه و ایتام اصفهان دیده می‌شود؛ مدرسه‌ای که از مراکز مهم آموزش نوین اصفهان در دوره مشروطه به شمار می‌رفت.این حضور در کنار فعالیت‌های اقتصادی و صنعتی، تصویری متفاوت از یک تاجر آن دوره ارائه می‌کند؛ تاجری که سرمایه را تنها در تجارت به کار نمی‌گرفت و بخشی از فعالیت خود را به آموزش، عمران و ایجاد نهادهای اقتصادی اختصاص داده بود.
پایان زندگی؛ میراثی فراتر از ثروتمحمدحسین کازرونی در اردیبهشت ۱۳۱۱ خورشیدی در اصفهان درگذشت و در تکیه کازرونی تخت فولاد به خاک سپرده شد. بنا بر روایت‌های موجود، پس از حدود ۱۲ سال و مطابق وصیت او، بقایای پیکرش به نجف منتقل و در یکی از حجره‌های صحن شریف دفن شد.اما میراث کازرونی تنها در محل دفن یا بناهایی که از خود بر جای گذاشت خلاصه نمی‌شود. شرکت مسعودیه، شرکت اسلامیه، فعالیت در انجمن تجار، مشارکت در جریان تأسیس بانک ملی و مهم‌تر از همه کارخانه وطن، بخش‌هایی از کارنامه مردی است که در یکی از دوره‌های مهم گذار اقتصاد ایران، از تجارت سنتی به سمت تولید و صنعت حرکت کرد.کازرونی در واقع بخشی از نسلی از تجار اصفهان بود که تلاش کردند سرمایه بازار را وارد عرصه تولید کنند؛ نسلی که بعدها زمینه شکل‌گیری اصفهان صنعتی و تبدیل این شهر به یکی از قطب‌های نساجی ایران را فراهم کرد.به‌منظور دسترسی پایدار به اخبار و مطالب ما، آخرین نسخه اپلیکیشن خبرگزاری فارس را می‌توانید از اینجا و در فروشگاه‌های «کافه‌بازار» و «مایکت» دانلود و نصب کنید.#تخت_فولاد #صنعت_تجارت #اقتصاد_ملی #تاجر_اصفهانی #تکیه_کازرونی
08:49 - 10 مهر 1405
1 پاسخ
@user17832895871837 دقیقه پیشدر پاسخ به