مادرروستابودیم حدود۲۰۰روستادرمنطقه مابود نه اب داشتیم نه برق نه تلفن نه جاده نه بهداشت ،یادمه سرخک اومدایقد بچه فوت کردکه کسی دیگه دنبال عزاگرفتن واین حرفهانبود نزدیک ترین شهرستان فقط یه مزشک عمومی وجودداشت بامقداری دارودرمطبش که اونم رفت وامدبسیارسخت بود ضمن اینکه نوبت هم گیرنمیومد
شاه چگونه هشدارهای گرانی را پس میزد؟
«خدا میداند و شاه و بس!»؛ این جمله پاسخ وزیر دربار پهلوی به حذف ناگهانی رئیس شرکت نفت از مذاکرات حیاتی نفت بود؛ نقلقولهایی از خاطرات اسدالله علم ابعاد تازهای از دیوانهبازیهای مدیریتی و ریختوپاشهای محمدرضا پهلوی را رو میکند.
خبرگزاری فارس_گروه تاریخ: «نخستوزیر گوه خورده که میگوید روی امر من مطالعه شود!» این جمله بیپرده از زبان محمدرضا پهلوی است. وقتی وزیرش در خلوت خود مینویسد «ملائک آسمان هم نمیتوانند از کار شاه سر درآورند»، بینظمی و ریختوپاشهای مستبدانهای افشا میشود که محمدرضا پهلوی بیتوجه به نظر کارشناسان، مدیران و منطق اقتصادی به کشور دیکته میکرد. عمق این آشفتگی زمانی آشکار میشود که حتی مدیران ارشد از حیطه مسئولیت خود حذف میشوند. علم در یادداشت ۲۶ اردیبهشت ۱۳۵۲ مینویسد: «واقعاً کارهای کشور ما نوع خاصی است و شاهنشاه در اداره کشور نوع مخصوص خودشان را دارند که ملائک آسمان هم نمیتوانند سر درآورند؛ مثلاً رئیس شرکت نفت چرا نباید در مذاکرات نفت وارد بشود؟ خدا میداند و شاه و بس!»
محمدرضا پهلوی به جای اتکا به تحلیلهای کارشناسی، منطق بازار را با «فرمان همایونی» اشتباه گرفته بود. در ۲۷ اردیبهشت ۱۳۵۲، وقتی علم درباره توجیهناپذیر بودن تفکیک اداره و زراعت یک کارخانه قند هشدار میدهد و میگوید «کار اقتصادی با امریه جور در نمیآید»، پاسخ شاه اوج توهم قدرت را نشان میدهد: «فرمودند: خیر! البته که میشود؛ زیرا من امر میدهم… من میگویم، میشود!» علم در ادامه همین یادداشت، علت این بیخبری را افشا میکند: «صدور این گونه اوامر از جهت این است که شاهنشاه، شاهنشاهزاده بودهاند و از پایین وارد جریان امور نبودهاند… و احساس نمیفرمایند که در یک کارخانه که موضوع اقتصادی است با وجود دو دستگاه عامل، ممکن نیست کار جلو برود.» وقتی استبداد فردی جایگزین آمار شود، بحرانهای معیشتی نادیده گرفته میشوند. در ۵ مهر ۱۳۵۲، هنگامی که علم نسبت به گرانی ناگهانی در آستانه زمستان و ماه رمضان هشدار داده و میگوید «عدم رضایت مردم زیاد است و غلام این امر را خطرناک میبیند»، شاه چشم بر واقعیت میبندد: «فرمودند ابداً چنین چیزی نیست. شما خارج گود هستید، نمیدانید چه میگذرد… دیگر چیزی نفرمودند.»
این دیکتاتوری حتی ساختار رسمی دولت را هم پشیز میشمرد. ۳۱ خرداد ۱۳۵۲ وقتی علم نظر نخستوزیر را برای مطالعه سفیر جدید روی یک پروژه مطرح میکند، شاه با فحاشی پاسخ میدهد: «فرمودند نخستوزیر گوه خورده که میگوید روی امر من باید قدر برود مطالعه کند! بگویید فوری باید تصمیم بگیرید، این کار باید شروع بشود.» در کتاب جعبه سیاه از محمدحسین راجی آمده است: «سلطنت پهلوی نهتنها از بحران عدم توسعهیافتگی رنج میبرد، بلکه به دست حاکمی اداره میشد که با حذف مسئولان، تحقیر نهادها و دخالتهای بیضابطه، کشور را در مسیر خود ویرانگری و ریختوپاش منابع سوق داده بود». پایان پیام/#اسدالله_علم #پهلوی #محمدرضا_پهلوی
21:04 - 18 مرداد 1405
4 پاسخ
@user17516734033918 مرداد 1405در پاسخ به وارزش یارانه و کالابرگ متناسب با نرخ تورم افزایش یابدمطالبهارزش یارانه و کالابرگ متناسب با نرخ تورم افزایش یابد
هر بار که در کشور از «جراحی اقتصادی» و اصلاح ساختار یارانهها سخن گفته شده، در عمل بخش قابل توجهی از نتیجه آن، افزایش قیمتها و تحمیل هزینههای سنگینتر به مردم بوده است. گرانسازیها و تورمهای سنگین به بهانه اختصاص یارانه، از دولت احمدینژاد وارد زندگی مردم شد؛ اما ثابت ماندن رقم یارانه در برابر تورم، به مرور موجب کاهش شدید ارزش آن شد و متأسفانه دولتهای بعدی نیز همین رویه را ادامه دادند. اکنون نیز پس از تورمهای سنگین، دولت با هدف قطع دست واسطهها از ارز دولتی و اختصاص مستقیم منابع به مردم، به سمت تخصیص ارز از ابتدای زنجیره تا انتهای آن و ارائه کالابرگ حرکت کرده است؛ اما بار دیگر این نگرانی وجود دارد که همان رویه گذشته تکرار شود. در گذشته دیدیم که رقم یارانه برای مدت طولانی ثابت ماند و تنها در دوره شهید رئیسی، با افزایش یکباره قیمت مواد غذایی، مبلغ یارانه پس از مدتها اصلاح شد؛ هرچند اعتبار و ارزش واقعی آن نیز بهسرعت تحت تأثیر تورم کاهش یافت. از سوی دیگر، با عناوین مختلف، از جمله انتقال یارانه افراد برخوردار به افراد کمتوان یا کمبرخوردار و همچنین قرار دادن بخش بزرگی از مردم در دهک دهم، حتی همین میزان ناچیز یارانه نیز در معرض حذف قرار گرفته است. به نظر میرسد پیش از هر جراحی اقتصادی و اصلاح ساختار یارانهها، وعده یارانه یا کالابرگ به مردم داده میشود، اما در ادامه یا با بهانههای مختلف یارانه بخشی از مردم حذف میشود یا ارزش واقعی آن در برابر تورم کاهش پیدا میکند. در واقع، گرانسازیهای بزرگ به نام اصلاح و جراحی اقتصادی آغاز میشود و یارانه و کالابرگ به عنوان مسکنی موقت در اختیار مردم قرار میگیرد؛ اما پس از مدتی این مسکن نیز حذف یا بیاثر شده و مردم با جراحات اقتصادی بیشتر رها میشوند و نتیجه این سیاستها به دولت بعدی منتقل میشود. این چگونه جراحی و اصلاح ساختاری است؟ اکنون نیز زمزمههایی درباره قطع کالابرگ مطرح شده و در همین مدت چندماهه جنگ، یارانه برخی افراد نیز حذف شده است. پرسش اینجاست که نام این روند را چه میتوان گذاشت و چرا چنین رویکردی در دولتهای مختلف تکرار میشود؟ آیا اگر دولت در آغاز اجرای جراحی اقتصادی، یارانه یا کالابرگ را برای جبران فشارهای معیشتی مردم در نظر میگیرد، درست است که در ادامه آن را قطع کند یا بدون توجه به تورم، مبلغ آن را ثابت نگه دارد و اجازه دهد ارزش واقعی آن کاهش پیدا کند؟ این حجم از افزایش قیمتها و بالا رفتن هزینههای زندگی تاکنون چه میزان به ساخت، تولید و پیشرفت کشور منجر شده است؟ اگر هدف اصلاح اقتصادی و حمایت از مردم است، چرا باید نتیجه آن بیش از هر چیز در افزایش هزینههای زندگی مردم نمایان شود؟ مطالبه ما روشن است؛ یارانه افرادی که حذف شده است، دوباره برقرار شود و ارزش یارانه و کالابرگ نیز متناسب با نرخ تورم و افزایش هزینههای زندگی، به صورت واقعی و مستمر اصلاح شود تا حمایتهای وعده داده شده در میانه مسیر بیاثر نشود.
100گزارش از مطالبه1000پیگیری از مسئول مربوطه
@user170910035394075563318 مرداد 1405در پاسخ بهمادرم تعریف میکند اوضاع ان زمان زیاد جالب نبوده از نظر اقتصادی .اما الان تو کوچکترین روستا ها تب و برق و گاز هست .منتها ایراد اصلی الان این هست که قرار گرفتن افراد در مشاغل و مناصب بر اساس صلاحیت نیست.لکثر مسولین حتی رده پایین در یک شهر کوچک یا یک معدن یا موسسه حتما به جایی وصل هستند.
@user170910001160362256818 مرداد 1405در پاسخ بهمتاسفانه هنوز هم در روی همون پاشنه قبلی میچرخه و ملت دارن آسیب میبینن.