نعمت،بی مقدمه نمی آید! گاهی گمان میکنیم «خواستن» کافی است. هرگاه دلمان بخواهد، انگار جهان باید تسلیم شود. اما جهان، با آرزوهای ما اداره نمیشود؛ با قوانینی خاموش، حساب شده و گاهی بیرحم اما عادلانه، هر بذری را تنها در ازای مراقبت، به ثمر میرساند.طالبی که برای رسیدن به نعمت، مقدماتش را فراهم نمیکند، شبیه کسی است که کنار رودخانه میایستد و از آب میخواهدتشنگی اش را رفع کند، بیآنکه خم شود و جرعهای بردارد. خواستن، فریاد بلندی است در تاریکی؛ اما اگر پا در راه نگذاری، تنها پژواکِ خودت را خواهی شنید.این جهان، سرایِ «شدن» است، نه سرایِ «آرزو». نعمت، میوهای است که بر شاخه نمیماند؛ کسی میچیندش که فصل را شناخته، بیل برداشته، زمین را شکافته، آب داده، صبر کرده و در سرما و گرما ایستاده. آن که فقط به شاخه نگاه میکند و منتظر است، یا میوه را کرم میزند، یا دیگری پیشدست میشود.پس اگر در دلت آتشِ خواستنی بلند است، پیش از آنکه آسمان را متهم کنی، به دستهایت نگاه کن. چه مقدمهای را آماده کردهای؟ چه پلهای را ساختهای؟ چه تلاشی را بهجانِ خود خریدهای؟ نعمت، بیمقدمه به سراغ هیچکس نمیآید. حتی باران هم که رحمت است، بر زمینِ شخمخورده بهتر مینشیند.رازِ رسیدن، در همین میان است: آرزو را به قصد، قصد را به قدم، و قدم را به عادت بدل کن. آنگاه نهتنها طالب میوه خواهی بود، بلکه باغبانش هم خواهی شد. و باغبان، هرگز دستخالی نمیماند.#راد #رسانه_استادان_دانشگاه #موفقیت #رشد #توسعه_فردی #علی_صفایی_حائری
۴ MB
20:52 - 19 شهریور 1405