اینترنت ؛ بودن یا نبودن
♦️مهدی یمینی
فضای سیاسی_رسانه ای در روزهای اخیر به نحوی غیرمنطقی، درحال بمباران انواع پیامهای اعتراضی بر روی اجزاء و ارکان حاکمیت که به نوعی به موضوع اینترنت و فضای مجازی مربوط اند، می باشد.
تا این لحظه هیچیک از مسئولین قوای سه گانه نگفته اند که در باره ی عدم بازگشت به اینترنت جهانی، در زیرمجموعه ی آنها بحثی و گفتگویی مطرح شده است، پس این همه سر و صدد برای چیست؟ و چرا هر کس در هر گوشه ای از کشور که تریبون و رسانه ای بدست اش رسیده، در این باره که اینترنت جهانی لازمه ی زندگی هر شهروند ایرانی است، داد سخن سر داده است!؟
فضای منفی شدید ایجاد شده در روزهای اخیر علیه نظارت بر فضای مجازی، طبیعی نیست و بیشتر شبیه یک جنگ روانی نرم و محتاطانه است که با هدف بازگشت شرایط اینترنت و فضای مجازی به وضعیت پیش از اغتشاشات تدارک دیده شده است.
بطور مثال دبیر کانون صنفی استادان دانشگاههای ایران گفته است: «دانشگاه امروز به اینترنت نیاز حیاتی دارد. با قطع اینترنت فعالیتهای علمی عملاً متوقف شده است و این مسئله پیامدهای جبرانناپذیری برای آینده علمی کشور خواهد داشت.»
آیا تا این لحظه مسئولی در باره ی قطع دائمی اینترنت سخنی گفته که چنین موج سازی هایی لازم و ضروری باشد؟ خیر.اما نگرانی ها بیشتر معطوف به این نکته است که تجربه ی تلخ سوار شدن دشمن بر اسب زین کرده ی فضای مجازی، در آتش افروزی های اخیرش باعث شود نظام دیگر افسار این اسب چموش را رها نگذارد، تا در شبیخون های مشابه آینده نیز، فضای مجازی و شبکه های اجتماعی به این راحتی ابزار دشمن نشوند.جذب، آموزش، سازماندهی، مهندسی و مدیریت عملیات، همه در فضای لایتناهی مجازی با کمترین هزینه و امکانات به اجرا درآمد. شرایطی که دیگر نباید تکرار شود.تمام کشورهای دنیا با پدیده ی اینترنت، فضای سایبر، تکنولوژی دیجیتال و ابر رسانه های نوظهور مواجه اند. فضای مجازی مثل چاقوی دو لبه ، هم فرصت است و هم تهدید.دولتها و حکومتهایی که فرصتها را برای خکد و مردم خود سهل تر کنند و برای تهدیدها و خطرها تمهیدات نظارتی دقیق تر و قابل اعتمادتر بیاندیشند، طبعاً موفق تر خواهند بود. کسانی که نظامی و امنیتی تربیت شده اند، طبیعی است که نگاه سلبی داشته باشند و ترجیح شان تا جایی که ممکن است بسته بودن اینترنت جهانی باشد. و کسانی که نگاه فرهنگی دارند، ترجیح می دهند دامنه ی آزادی های فردی گسترش پیدا کند و شهروندان در هر زمینه ای بتوانند آزادانه انتخاب کنند. اما "حکومت" نه می تواند آنقدر نگاه بسته ای داشته باشد که جامعه را اسیر محدودیت ها و بایدها و نبایدهای سلیقه ای کند و نه آنقدر ساده لوح و سطحی نگر باشد که شرایط اینترنت در کشور را به وضعیت ولنگار پیش از انقلاب دلاریستی اخیر برگرداند!
حوادث تلخ و خسارتبار اخیر، بدون استفاده ی دشمن از ظرفیت های متنوع فضای مجازی، به هیچ وجه تا این اندازه گشترش پیدا نمیکرد که بتواند ظرف چند روز با یک الگوی مشخص واحد، در شهرها و شهرستانهای نقاط مختلف کشور به اجرا در آید.در پنجاه سال اخیر، غرب تمام حکومت های مستقل را در آسیا، اروپا و حتی آمریکای لاتین با همین شیوه سرنگون کرده است. و در اکثر مواقع، تساهل و تسامح رهبران ملتها و کوچک و کم اهمیت شمردن عناصر فعال دشمن و روزنه های ریز نفوذ و خیانت که مثل ویروس عمل می کنند، سرنوشت انقلاب های مردمی و نظامهای سیاسی ضد استکباری را عوض کرده اند.
هیچ کس انکار نمی کند که امروز اینترنت و فضای مجازی، نه یک وسیله و ابزار تفنن و سرگرمی و نه علمک شیطان [بقول برخی متحجرین واپسگرا ] بلکه نیاز ضروری زندگی شهروند امروز ایران است، اما این وظیفه ی دولت و حکومت است که در کنار فراهم کردن امکانات و شرایط برای استفاده ی بدون تبعیض همه ی شهروندان کشور از اینترنت جهانی و فضای آزاد مجازی، ابزارهای فنی و تکنولوژی های مدرن و فوق مدرن نظارتی خود را تا حدی ارتقاء دهد که بدون ایجاد محدودیت های آزاد دهنده ی مردم، نهادهای نظارتی نیز بتوانند با چشم باز، در مقابل هر نفوذ و هر توطئه ای، با علم و دانش و نبوغ و خلاقیت جوانان نخبه و دانشمندان غیرتمند وطن مان ایران ، با اقتدار بایستند.در غیر اینصورت شاید بهتر باشد فعلاً تا اطلاع ثانوی عطای اینترنت را به لقایش بخشید.
18:11 - 4 بهمن 1404