شاعر مردم، مراسم مدیران؟
۲۷ شهریور، روز شعر و ادب فارسی و سالروز درگذشت استاد شهریار، در تبریز با برگزاری مجموعهای از برنامههای رسمی سپری شد؛ اما جای یک برنامه فراگیر و مردمی که شهروندان، شاعران و دوستداران شهریار را به میدان بیاورد، همچنان خالی بود و همزمان مقبرهالشعرا، آرامگاه صدها شاعر و ادیب، پس از بیش از پنج دهه هنوز با وضعیت مطلوب فاصله دارد.
خبرگزاری فارس_تبریز:۲۷ شهریور، سالروز درگذشت استاد محمدحسین شهریار، بار دیگر بهانهای شد تا از «روز شعر و ادب فارسی» و جایگاه شهریار در فرهنگ و ادبیات ایران سخن گفته شود؛ مراسم برگزار شد، سخنرانیها انجام گرفت و مسؤولان از مقام این شاعر بزرگ گفتند.
اما یک سؤال همچنان پابرجاست:آیا شأن شهریار و صدها شاعر و عارف مدفون در مقبرهالشعرا، تنها با چند مراسم و سخنرانی ادا میشود؟بنای یادبود مقبرهالشعرا از شهریور ۱۳۵۰ وارد مرحله عملیات عمرانی شد؛ یعنی بیش از پنج دهه از آغاز این مسیر گذشته است. با این حال، در سال ۱۴۰۵ هنوز شورای شهر تبریز برای «تعیینتکلیف وضعیت مقبرهالشعرا» جلسه تشکیل میدهد و حتی درباره وضعیت مدیریتی این مجموعه انتقادهایی مطرح میشود.این دیگر فقط یک پروژه عمرانی نیست؛ مسئله، شأن فرهنگی تبریز و آذربایجان است.مقبرهالشعرا فقط محل دفن شهریار نیست؛ آرامگاه صدها شاعر، عارف و ادیب است و شهریار نیز در همین مجموعه آرام گرفته است. آیا پذیرفتنی است که چنین گنجینهای پس از دههها هنوز گرفتار تکمیل نشدن و تعیینتکلیف باشد؟از سوی دیگر، برنامههای امسال روز شعر و ادب فارسی کم نبود. از نشستهای ادبی و کتابمحور گرفته تا ویژهبرنامههای فرهنگی و مراسم بزرگداشت شهریار، برنامههای مختلفی در تبریز و دیگر نقاط آذربایجان برگزار شد. حتی در اطلاعیههای رسمی، بر حضور شهروندان و علاقهمندان تأکید شده است.اما مسأله اینجاست: چرا برای شاعری که «شاعر مردم» نامیده میشود، هنوز نتوانستهایم یک برنامه فرهنگی واقعاً بزرگ، فراگیر و مردمی در شأن او شکل دهیم؟چرا سهم مردم، شاعران جوان، انجمنهای ادبی، هنرمندان و دوستداران شهریار در چنین مناسبت بزرگی نباید بسیار پررنگتر از مراسم رسمی و سخنرانیهای اداری باشد؟شهریار نیازی به تعریف و تمجید مسؤولان ندارد؛ این مسؤولان هستند که باید نشان دهند برای حفظ میراث شهریار چه کردهاند.
اگر شهریار برای ما «شاعر مردم» است، باید مردم را به میدان آورد؛ اگر مقبرهالشعرا نماد شعر و ادب آذربایجان است، باید آن را در شأن مفاخرش ساخت؛ و اگر ۲۷ شهریور واقعاً روز شعر و ادب فارسی است، نباید همه چیز به یک تقویم، چند بنر، چند سخنرانی و چند مراسم رسمی محدود شود.تبریز، شهر شهریار است؛ آذربایجان، زادگاه و خاستگاه اوست.پس مطالبه زیادی نیست اگر بپرسیم:بعد از بیش از پنج دهه، سرانجام چه زمانی مقبرهالشعرا در شأن شهریار و آن صدها شاعر و عارف آرامگرفته در آن خواهد شد؟۲۷ شهریور امسال هم گذشت؛سخنرانیها تمام شد، مراسمها به پایان رسید و مسئولان به سراغ روزهای بعد رفتند.اما مقبرهالشعرا هنوز پابرجاست؛ با همان سؤال قدیمی: چرا؟
08:37 - 28 شهریور 1405