در چارچوب تحلیل رئالیسم سیاسی معاصر، توافق اخیر میان دونالد ترامپ و امانوئل مکرون بر سر تضمین آزادی کشتیرانی در تنگه هرمز، نه حاصل قدرت‌نمایی یا دیپلماسی هوشمندانه جمهوری اسلامی، بلکه نتیجه مستقیم و اجتناب‌ناپذیر سیگنال‌های ضعف، تزلزل و وادادگی ساختاری است که از سوی دستگاه تصمیم‌گیری فعلی ایران به جهان مخابره شده است.رئالیسم ساختاری، چنان‌که مورگنتا و والتز تبیین کرده‌اند، بر این اصل استوار است که در نظام آنارشیک بین‌المللی، قدرت نه با شعار، بلکه با اراده‌ی محسوس، قابلیت بازدارندگی و انسجام تصمیم‌گیری سنجیده می‌شود. وقتی دولت‌ها سیگنال تردید، تأخیر و سازش‌پذیری مفرط ارسال می‌کنند، قدرت‌های رقیب نه تنها فرصت را غنیمت می‌شمارند، بلکه ساختار بازی را به سود خود بازتعریف می‌کنند. توافق ترامپ-مکرون دقیقاً در چنین بستری شکل گرفت: میدان بازی‌ای که توسط عدم قطعیت، فس‌فس‌های مکرر و فقدان خط‌مشی قاطع تهران آماده شده بود.پزشکیان و قالیباف، به‌عنوان نمادهای جریان وفاقی که خود را حامل «عقلانیت» و «تعامل سازنده» معرفی می‌کردند، عملاً فضای استراتژیک را به میدان آزمایش ضعف تبدیل کردند. تأخیرهای پی‌درپی در اتخاذ موضع روشن، ارسال پیام‌های دوگانه به داخل و خارج، و اتکا به امید واهی به میانجی‌گری‌های غربی، دقیقاً همان سیگنال‌هایی بود که قدرت‌های بزرگ را متقاعد ساخت که ایران دیگر نه بازیگر قاطع، بلکه بازیگری است که می‌توان با فشار و هماهنگی دوجانبه، خطوط قرمزش را جابه‌جا کرد. در منطق رئالیسم، ضعف نه پنهان می‌ماند و نه بخشیده می‌شود؛ ضعف، دعوت‌نامه است.
16:10 - 31 شهریور 1405