زنان خانهدار معماران فرهنگی جامعه
در بخش پایانی پیام رهبر معظم انقلاب به مناسبت هفته دولت، نکتهای ظریف و راهبردی درباره جایگاه بانوان خانهدار مطرح شده که میتوان آن را یکی از محورهای بنیادین «حکمرانی تربیتی» کشور تلقی کرد. ایشان با تعبیر «ظریفترین اجزاء نقشآفرین فرهنگ زیبا و مطلوب آینده»، زنان خانهدار را نه تنها مخاطب یک توصیه اخلاقی، بلکه کنشگرانی راهبردی در لایهی پنهان ولی تعیینکنندهی قدرت نرم و هویتسازی ملی معرفی میکنند.این نگاه، فراتر از رویکردهای مرسوم به «نقش سنتی» زن در خانواده است و آن را در چارچوب «فراراهبرد فرهنگ و تعلیم و تربیت» تعریف میکند. به بیان دیگر، اگر راهبردهای کلان کشور، از اقتصاد تا سیاست، باید با ملاحظهی مسئلهی فرهنگ تنظیم شوند، آنگاه خشت اول این بنا در حریم منزل و به دست بانوانی زده میشود که نخستین و پایدارترین الگوهای رفتاری، زبانی و ارزشی را به فرزندان این مرز و بوم منتقل میکنند.از این منظر، زنان خانهدار نه «حاشیهی» نظام تربیتی، بلکه «متن» آن هستند. هرگونه غفلت از توانمندسازی، پشتیبانی و ارج نهادن به این نقش، به معنای بیتوجهی به اصلیترین کانون تولید سرمایهی انسانی و همبستگی اجتماعی است. ایشان با اشاره به «ظریفترین اجزاء»، بر دو ویژگی کلیدی تأکید دارند: 1️⃣ نخست، ظرافت و حساسیت بالای این کار که نیازمند درک عمیق روانشناختی و عاطفی است؛ 2️⃣ دوم، تأثیر تدریجی و بلندمدت آن که در سیاستهای زودبازده دولتی کمتر دیده میشود، اما در افق «ایران قویتر» نقشی تعیینکننده دارد.
از این پیام، سه سطح از کارکرد حکمرانی تربیتی زنان خانهدار قابل استخراج است:1️⃣ تربیت نسلِ متعهد و فهیم که با انتقال گفتمان انقلاب، اخلاق مدنی و هویت دینی، زمینهساز حفظ انسجام اجتماعی و مقاومت در برابر جنگ شناختی دشمن میشود.2️⃣ ایجاد فضای امن عاطفی و فرهنگی در خانه که مهمترین بستر رشد نقدِ سازنده، گفتوگوی بیننسلی و کاهش دوگانهسازیهای موهوم اجتماعی است.3️⃣ الگوسازی عملی از سبک زندگی ایرانی-اسلامی که در سادهترین رفتارهای روزمره، مفاهیمی چون قناعت، کارآمدی، همدلی و مسئولیتپذیری را به نمایش میگذارد.رهبری معظم، با قرینهسازی این نقش با جایگاه معلمان و پزشکان در نهادهای عمومی، عملاً بر «عمق و عمومیتِ اثر» زنان خانهدار تأکید دارند؛ با این تفاوت که حوزهی فعالیت آنان، خصوصیترین و در عین حال بنیادیترین فضای اجتماعی است. بنابراین، هر سیاست فرهنگی و تربیتی کشور، برای کارآمدی، نیازمند «خوانشِ خانهمحور» است؛ به این معنا که برنامههای رسانهای، آموزشی، اقتصادی و حتی امنیتی باید پیوستِ تأثیر بر زیستبوم تربیتی خانواده را داشته باشند.در پایان، این پیام بر این نکته تأکید میکند که حکمرانیِ متمرکز بر «قدرتِ نرمِ خانه»، نیازمند تحول در نگاه عمومی و سیاستگذاری است؛ از حمایت معیشتی از مادران خانهدار تا طراحی محتوای فرهنگی متناسب با نیازهای تربیتی آنان. همانگونه که رهبری میفرمایند، حفظ انسجام اجتماعی و معماری فرهنگ مطلوب، جز با مراقبت از این «ظریفترین» جایگاه ممکن نیست؛ جایگاهی که اگر به درستی دیده شود، نه فقط یک وظیفهی فردی، که یک «رکن حکمرانی» خواهد بود.
06:39 - 7 شهریور 1405
386 بازدید