🎥 این سفرنامۀ ماست

از روزگاری که پیام دود می‌شد و به هوا می‌رفت تا نامه‌رسانی که اسیر راهزنان می‌شد، تا عصر خش‌خش رادیو و دنیای یک‌طرفۀ تلویزیون، جای یک‌چیزی همیشه خالی بود: جای ما! همۀ ما. همه ماهایی که دنبال حقیقتیم اما همیشه تنها شنونده بودیم و مخاطب. همه ماهایی که وارد جهانِ شبکه‌های اجتماعی شدیم تا تنها مخاطب نباشیم اما بعدها به محاصره فیک‌نیوزها و هرزنگارها درآمدیم.همه ما بعد از این فراز و فرودها، حالا رسیده‌ایم به دنیایی که دیگر می‌توانیم در یک رسانه رسمی کاربر خبری باشیم؛ آن هم دنیایی که خبرِ درست در آن اصالت دارد و اخبار جعلی از اخبار درست تفکیک می‌شود. دنیایی که رسانه و مخاطب با هم پشت یک میز می‌نشینند و با هم خبر می‌زنند و با هم خبر می‌خوانند. دنیایی تعاملی که فاصله‌ای بین مخاطب و رسانه رسمی نیست. این‌جا همان‌جاست و این قصۀ همان سفر است.
۱۰ MB
20:33 - 25 بهمن 1402




3 پاسخ

@Beakar25 بهمن 1402
در پاسخ به
سلام و اعیاد مبارکمقیم امریکا هستم و سالی دو سه بار به خانواده در ایران سر میزنمچه جوری میشود از امریکا با تماس بود؟ در گذشته اگر شماره تلفن ایران نداشتیم امکان ثبت نظر و غیره نبودموفق باشیدرضا

تصویر نمایه‌ی ‌مصطفی محمدی ساروقی‌
@mostafa604 اسفند 1402
در پاسخ به
کاشکی همون قدیم بودیم دلهامون صاف و ساده بود پر از مهربانی