🔻خاک بر سر وطن فروش واماندهوقتی مردم ایران تحت شدیدترین محاصره تاریخ اندمردم جنوب کشور تحت بمباران وحشیانه بیماران و ملت تحت تحریم🔻برای جایزه دست چند سیاسییک مست خزعبلات وطن فروشانه تف بدی🔴 مدیران آن سازمان هایی که نام شون در تیتراژ این فیلم سفارشی هست، باید برکنار شوند
غش فرنگی خانم بازیگر و دغدغههای عقبماندهاش
سالهاست برخی چهرههای ایرانی در فستیوالهای خارجی، همان تصویر تکراری از ایران را روایت میکنند؛ تصویری که در آن «زن تحت فشار» همیشه حاضر است، اما جنگ، شهادت و رنج تازه مردم جایی ندارد. گویی ایران در روایت آنان از سال ۱۴۰۱ عبور نکرده و تحولات امروز، همچنان خارج از قاب دوربینهایشان است.
خبرگزاری فارس ـ سینما: باز هم همان بغض تکراری، با همان جملاتی که چندین سال است هر کس پایش به یک فستیوال و فرش قرمز میرسد، تکرار میکند؛ از جعفر پناهی و اصغر فرهادی تا لاله مرزبان. اگر کلماتشان را کنار هم بگذاریم، یک مفهوم مشترک بیشتر از همه به چشم میآید: «ما در داخل ایران آزادی نداریم.»مسئله اما فقط تکرار این گزاره نیست؛ مسئله این است که این روایت، با وجود تمام تحولات و اتفاقات تازه، همچنان در همان قالب قدیمی باقی مانده است.از سال ۱۴۰۱ که این جنس سخنان در تریبونهای بینالمللی پررنگتر شد تا امروز، ایران تحولات بسیاری را پشت سر گذاشته است. کشور درگیر 2 جنگ شده، مردم با بحرانهای تازهای مواجه شدهاند و زنان، دختران، مردان و پسران این سرزمین قربانی جنگ شدهاند؛ از حادثه مدرسه میناب گرفته تا جنایت لامرد. با این حال، وقتی برخی چهرهها به فرش قرمز میرسند، گویی هیچکدام از این اتفاقات در حافظه روایت آنها جایی ندارد.نه از جنگ سخنی گفته میشود، نه از میناب، نه از دختران و کودکان شهید و نه از مردمی که در میانه بحران ایستادهاند حتی رقص کردی هم میکنند. در عوض، بار دیگر همان عبارت آشنا درباره «آزادی و زنان» تکرار میشود؛ موضوعی که البته همچنان قرار است از همان عینک قدیمی تعریف شود.تریبون فستیوال، برای این افراد فرصتی است تا تصویری مشخص تکراری و کهنه از ایران ارائه کنند؛ تصویری که در آن برخی واقعیتها پررنگ و برخی دیگر اساساً حذف میشوند. جنگ و خون و شهادت، انگار موضوعاتی نیستند که ارزش اشاره داشته باشند، اما تصویر ساختگی «زن ایرانی تحت فشار» همچنان باید در قاب اصلی باقی بماند؛ حتی اگر جامعه ایران در این سالها با واقعیتهای تازهای روبهرو شده باشد.
این انتخاب را نمیتوان صرفاً یک اتفاق تصادفی دانست. وقتی از میان انبوه واقعیتهای یک جامعه، فقط یک روایت انتخاب و بارها تکرار میشود و بخش بزرگی از رنج و تجربه روزمره مردم نادیده گرفته میشود، باید از نسبت میان این روایت و منافع شخصی، سیاسی و رسانهای پرسید.مشکل اصلی اینجاست که برخی چهرهها ظاهراً همچنان در ایرانِ چند سال قبل زندگی میکنند؛ ایرانی که روایت آن را خودشان ساختهاند و حاضر نیستند قاب دوربین را کمی عقبتر ببرند تا واقعیتهای دیگری را هم ببینند.در این قاب، نه جنگ جایگاهی دارد، نه شهادت، نه مقاومت مردم و نه رنج خانوادههایی که فرزندانشان را از دست دادهاند. گویی تاریخ ایران از همان نقطهای که این افراد تعریف کردهاند متوقف شده و هر آنچه پس از آن رخ داده، خارج از قاب مورد علاقهشان است.فرش قرمز میآید و میرود، جشنوارهها تمام میشوند و دوربینها خاموش میشوند؛ اما یک پرسش باقی میماند: چرا روایت برخی از چهرههای ایرانی از ایران، با وجود این همه تغییر، همچنان همان روایت چند سال قبل است؟ آیا واقعاً جامعه ایران برای آنها هیچ اتفاق تازهای نداشته یا آنچه تغییر کرده، فقط زاویه دوربین آنهاست؟#کن#ونیز#لاله_مرزبان*حسب رعایت #اخلاق_حرفهای رسانه، لازم به ذکر است که در تیتر این یادداشت، از یادداشت ذیل الهام گرفته شده است:https://farsnews.ir/EhsanRastgar/1789289251167713712/به-نام-زنان-به-کام-متجاوزان
16:30 - 22 شهریور 1405
87 پاسخ
@user17091017430571134714 روز پیشدر پاسخ بهچقدر یک هنرمند قلابی میتونه رقت انگیز باشه. تهوع آور باشه.استفراغ در هنر تا کی؟
@mohammad_k4 روز پیشخانم مرزبان دوست داشتی در زمین دشمن بازی کنی ، یا چند نفر از داخل دولت بهت گفتن کشف حجاب کنیمهم نیست چون از سینما و نمایش خانگی حذف میشی
@user1776703884534 روز پیشدر پاسخ بهخب باید توجه داشت از دید این افراد کلا اگر جمهوری اسلامی با این فرآیند نبود اصلا جنگی نبود که کسی شهید بشه و این فجایع پیش بیاد، اگر کسی مطالبه موارد مذکور رو بکنه مقصر شماره ۱ جمهوری اسلامیه از دیدش
@Mohammadparsa20104 روز پیشدر پاسخ بهمطالبهپیشنهاد راهاندازی شبکههای تخصصی در صدا و سیما
«به نام خالق علم و قلم» ما ، جمعی از دلسوزان، نخبگان و شهروندان این مرزوبوم، با درک عمیق از ضرورت تحول در نظام آموزشی و رسانهای کشور، قاطعانه اعلام میداریم که زمان تغییر رویهی کلیشهای صداوسیما فرا رسیده است. در عصری که تخصص، مرز موفقیت را تعیین میکند، دیگر گنجاندن چند ساعت برنامهی آموزشی در میان انبوهی از گفتگوهای سیاسی و سریالهای تکراری، پاسخگوی نیاز مبرم نسل جوان و فعال این سرزمین نیست. ما به جای «سرگرمیِ محض»، به «توانمندسازیِ مستمر» نیاز داریم. از اینرو، از سازمان صداوسیما و مسئولان محترم تقاضا داریم تا هرچه سریعتر، نسبت به راهاندازی و تقویت شبکههای تلویزیونی تخصصی در حوزههای کلیدی زیر اقدام عاجل نمایند: ۱. شبکه اقتصاد (با رویکرد کاربردی): نه صرفاً اخبار بورس، بلکه آموزش سواد مالی، کارآفرینی خرد، آشنایی با قوانین مالیاتی، روشهای بازاریابی دیجیتال، پرورش ایدههای استارتاپی و تحلیل زنجیرههای تولید تا مصرف. عاملی برای مهار تورم از مسیر آگاهسازی مردم. ۲. شبکه فرهنگ و هنر اصیل: پویش برای احیای آیینهای فراموششده، نقد و بررسی کتاب، تئاتر و سینمای ارزشی، آموزش خوشنویسی، نگارگری و موسیقی دستگاهی که هویت ما را شکل میدهد. نه حذف فرهنگ، که غنیسازی آن. ۳. شبکه صنایعدستی و گردشگری: آموزش قدمبهقدم هنرهای دستی از فرشبافی و میناکاری تا تراش سنگهای قیمتی و سفالگری، همراه با معرفی ظرفیتهای گردشگری بکر هر استان. این شبکه میتواند موتور محرک اشتغال خانگی و رونق دیپلماسی فرهنگی باشد. ۴. شبکه تکنولوژی و دیجیتال (فناوری): پوشش اخبار روز دنیای آیتی، آموزش برنامهنویسی به زبان ساده، هوش مصنوعی کاربردی، امنیت سایبری، ساخت رباتهای ساده و حتی نقد و بررسی علمی ابزارهای روز. پلی که نسل امروز را از مصرفکننده به تولیدکنندهی فناوری تبدیل کند. ۵. شبکه ورزش (فراتر از مسابقه): علاوه بر پخش زنده، کارگاههای آموزشی تخصصی رشتههای مختلف، تغذیهی ورزشی، روانشناسی قهرمانی، و مهمتر از همه، آموزش حرکات اصلاحی و ورزشهای همگانی برای عموم مردم در خانهها. ما باور داریم که: · این شبکهها نباید شبیه به شبکههای موجود باشند که هرچند دقیقه یکبار، مخاطب را به تماشای آیتمهای تکراری دعوت میکنند. · محتوای این شبکهها باید با مشارکت اساتید برجسته دانشگاهی، نخبگان صنعتی و هنرمندان بنام تولید شود تا از سطح کلیشه خارج و به عمق تخصصی برسد. · این اقدام، نه یک هزینه، که یک سرمایهگذاری راهبردی برای جلوگیری از فرار مغزها، کاهش بیکاری تحصیلکردگان و تبدیل کردن تلویزیون از یک «جعبهی سرگرمکننده» به یک «دانشگاه عمومیِ» پویا و کارآمد است. از شما شهروندان فهیم، فعالان فرهنگی، ورزشکاران، اساتید و دانشجویان تقاضا داریم تا با امضای این پویش، صدایِ خواهان تغییر را به گوش مدیران برسانیم. بگذارید رسانهی ملی، آینهی تمامنمای تخصص و پیشرفت این سرزمین باشد نه تکرار مکررات. این مطالبه، یک انتخاب نیست؛ یک ضرورت ملی است. امضا میکنیم تا تلویزیون را از انفعال به پویایی برسانیم.
صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران، جناب آقای جبلی
100گزارش از مطالبه1000پیگیری از مسئول مربوطه
@user177943075474 روز پیشدر پاسخ بهچرت و پرت نگید اگه این خانم آدم درستی نیست چرا از بیت المالی که حق من و امثال منه میلیاردها تومن بهش دستمزد میدید بخوره هار بشه؟اگه هم میلیاردها تومن بهش پول دادین حتما آدم خوبی بوده لیاقتشو داشته و ما ضعیف ضعفا لیاقت نداشتیم که سهممون از سفره مملکت شده ماهی ۲۰_۳۰ میلیدن حقوق
@pejmaaaan4 روز پیشدر پاسخ بهیه جایزه انداختن جلوش اونم یه پارسی کرد و یه دمی تکون دادانتظاری نداشتیم از شهدای کشور و بچه های میناب حرف بزنه .ولی وقتی درباره زنان کشورم حرف مفت میزنه باید بهش بگم آیا کوره که هر شب تصویر میلیونها زن ایرانی رو در محله ها و میادین شهر ببینه که پرچم ایران به دست گرفتن؟؟آیا این زنان ایرانی نیستن؟
@al_aghsa4 روز پیشعروسک های در دست اصلاحات ،هنرشون کجا بود فرهنگ فروشی؟! حیا فروشی! اصل فروشی! وطن فروشی!؟
@mohammad_k4 روز پیشدر پاسخ بهمیخواستی بازیگر نشی ، بازیگر در حکومت اسلامی مسئولیت مذهبی داردبرو دنبال یک شغل دیگه
@user1707925469744 روز پیشاکثر اینها برای دیده شدن «به هر قیمتی» وارد سینما شده اند نه برای کار هنری و خدمت به هنر و مردم .برای رسیدن به این هدف ، ظاهراً بهترین روش جفتک زدن به کشورشان می باشد ، که مطلوب استعمارگران غربی هست
@Yosof4 روز پیشدر پاسخ بهآنها که برای به دست آوردن رضایت دشمنان این مملکت، خشم خدا و شهدا را میخرند، هیچوقت معنای وطن، ازادی، استقلال را نخواهند فهمید
@Yosof4 روز پیشدر پاسخ بهچقدر باید بی وطن باشی که کشورت در حال جنگ با یک قدرت اهریمنی باشه و تو در یک جشنواره مهم سخنگوی اون باشیآیا تحریم ها و دشمنی و جنگ آمریکا در مشکلات کشور ما تاثیر نداشته؟