کلاس مجازی کودکان با طعم آهنگ بندری
دانش‌آموز که بودیم معلم‌ها می‌گفتند موقع درس خواندن هر چیزی که باعث حواس‌پرتی می‌شود، از جلوی چشمتان بردارید یا جایتان را عوض کنید. امروز اما حجم زیادی محتوای غیردرسی و مخل حواس‌جمعی لابه‌لای مفاهیم درسی، در قالب کلیپ و موسیقی در کلاس‌های مجازی به مغز بچه‌ها راه پیدا می‌کند.
گروه زندگی: پسرک پای گوشیِ «خانه»، سر کلاس آنلاین حاضر است و دخترک با تبلت. هر از گاهی نگاهی به دیدنی‌ها و نوشتنی‌هایشان می‌اندازم و صداها را با دقت گوش می‌کنم.این روایت مادری است که فرزندانش را به کلاس مجازی می‌فرستد و دل‌نگران دیدنی‌ها و شنیدنی‌های آنهاست...
«یا قاضی‌الحاجات» با نوای بندری!
مشغول آماده کردن میان‌وعده هستم که صدای موسیقی تندی به گوشم می‌رسد. با ظرف میوه می‌روم به سمت دخترک. همچنان در گروه «ایتا»یی کلاسش است و مشغول تماشا و گوش دادن به کلیپ‌ها و صوت‌های مربی‌اش.کنجکاوم بدانم صدای موسیقی بندری روی چه محتوای درسی قرار داشته است. همان لحظه روی گوشی «ذکر هفته» به صورت متن نقش می‌بندد: «یا قاضی‌الحاجات»! بدون آنکه صدایی یک بار آن را برای کودک سوادنیاموخته‌ام بخواند. مصداق یک ایدهٔ عالی، با اجرای فاجعه!بی‌تناسبی و حتی تناقض بین محتوای صوتی و محتوای متنی ذهنم را آزار می‌دهد. چرا باید روی اسم خدا و ذکر روزهای هفته، موسیقی رقص‌آور گذاشت؟ سؤال اساسی‌تر اما اینجاست که کودک پیش‌دبستانیِ بدون‌سواد، از این کلیپ به جز موسیقی تندش چه عایدی دارد؟!و سؤال بنیادین اینکه «اساساً این همه موسیقی در تمام محتوای درسی کلاس‌های مجازی کودکان، البته به جز صوت مربی‌ها، لازم است؟!»
حین آموزش، سلیقهٔ کودکان ساخته می‌شود
ویدیوی آموزشی رنگارنگی روی صفحه ظاهر می‌شود. پسرک چشم دوخته به گوشی و مشتاق است. ناگهان تصویر کارتونی شخصیت دختری بور و بلوند با نیم‌تنه و دامن بسیار کوتاه نمایان می‌شود.تصویر را به دوستم که متخصص سواد رسانه‌ای است نشان می‌دهم. او هم موافق نمایش چنین تصاویری برای کودکان خردسال نیست. به نظرش «تکرار این تصاویر در محتوای آموزشی می‌تواند باعث خیال‌زدگی افراطی، کاهش تمرکز بر یادگیری‌های واقعی و شکل‌گیری انتظارات غیرمنطقی از جهان پیرامون شود.»به زبان ساده، چنین تصاویری نشانه‌ای از خانواده، محیط بومی، نقش‌های اجتماعی سالم و ارزش‌های اخلاقی متناسب با فرهنگ ما ندارند. به همین خاطر تکرار آنها برای کودک می‌تواند ذائقهٔ بصری و نظام معنایی او را از الگوهای بومی دور کند.
چارچوب‌های «خارج از چارچوب» را چه کنیم؟!
تقریباً تمام کلیپ‌ها با موسیقی‌های تندی که به اشتباه «شاد» نامیده می‌شوند همراه است.به مربی پیام می‌دهم. بعد از تشکر بابت زحماتش، هر دو موضوع را با او در میان می‌گذارم و تأکید می‌کنم که «موسیقی تند به روان و مغز در حال رشد کودکان آسیب می‌رساند.»پاسخ مربی، آشناست و البته بسیار دردآور. دقیقاً شبیه آنچه مؤسس پیش‌دبستانی در اعتراض من به پخش موسیقی‌های بزرگسالانه در جشن آغاز تحصیل بچه‌ها گفت؛ «با مجوز آموزش و پرورش است»!ترجیح می‌دادم از چارچوب‌های مصوب و خطوط تعیین‌شدهٔ کاری‌اش بیرون زده باشد تا اینکه بگوید «همهٔ این فیلم‌ها زیر نظر آموزش و پرورش جمهوری اسلامی است.»به دوستم می‌گویم باید بچه‌ها را به مدرسهٔ دیگری بفرستم که دست‌کم خیالم بابت رعایت این موارد روشن‌تر از روز راحت باشد. می‌گوید «بچه‌های خودت را ببری؛ بچه‌های دیگر چی؟»...#پیش_دبستانی_تهران#محتوای_آموزشی_نامناسب#نظارت_آموزش_پرورش#وزارت_آموزش_پرورش#درددل_های_مادرانهمطالب مشابه را از صفحهٔ زندگی خبرگزاری فارس دنبال کنید.
08:58 - 29 دی 1404
0 بازدید