آیا واقعا بر اثر حادثه ای بطور اتفاقی کشته شده و یا اینکه حادثه ساختگی بوده است؟ لطغا تحقیق کنید.
پیراهن سفید؛ نماد وداعی متفاوت با نخبه دانشگاه تهران
در حیاط آرام دانشگاه تهران، جایی که همیشه صدای زندگی، علم و گفتوگو میپیچید، امروز سکوت حاکم بود؛ مراسم یادبود محمدامین کلاته آقامحمدی، دانشجوی نخبه پرتلاش مهندسی مواد، که در مسیر علم جاودانه شد.
گروه حوزه و دانشگاه خبرگزاری فارس: امروز، دانشگاه تهران مراسم یادبودی متفاوت برای محمدامین کلاته آقامحمدی، دانشجوی نخبه و برگزیده دانشکده مهندسی مواد، برگزار کرد.محمدامین، جوانی پرتلاش و آیندهدار، ظهر پنجشنبه ۱۰ مهر در اثر انفجار گاز هیدروژن در آزمایشگاه دانشکدههای فنی دانشگاه تهران جان خود را از دست داد؛ در حالی که با تمام وجود در مسیر اهداف علمیاش گام برمیداشت. کسب رتبه ۱۱ در المپیاد کشوری مهندسی مواد، نشان از استعداد و تعهد بیپایان او به علم داشت.حیاط دانشگاه که همیشه پر از هیاهوی جوانی و بحثهای داغ بود، امروز ساکت بود؛ اما نه از سکوتی غمناک، بلکه از آرامشی عمیق که انگار از باور به زیبایی رفتن ناشی میشد. دوستان، استادان و خانواده دانشگاهی گرد هم آمده بودند تا از او بگویند، از آرزوها و مسیری که با تمام وجود پیموده بود.
لباسهای روشن خانواده، در تضاد با سنت سوگواریهای ایرانی، اولین چیزی بود که جلب توجه میکرد؛ نمادی از ایمانی که آرامش را بر غم ترجیح میدهد. جلوی در ورودی مسجد برادر بزرگتر محمدامین، با پیراهن سفید و عکسی کوچک از برادرش روی سینه، در کنار دیگران ایستاده بود. چشمانش پر از بغض، اما نه بغضی که کلمات را بلعیده باشد؛ بلکه بغضی که میخواست با نگاه، همه خاطرات و احساساتش را بیان کند.کمی صبر کردم، کنارش ایستادم، تا شاید سکوتش شکسته شود. پس از دقایقی سکوت، با صدایی لرزان اما محکم آغاز به صحبت کرد: «میترسم هر چه بگویم، کم گفته باشم. واقعاً هر جملهای که بگویم، کم است. ایمان دارم برادرم هیچگاه سهلانگار نبود؛ همیشه مسیرش را درست انتخاب میکرد. هیچگاه فردی پرخطر و بیاحتیاط نبود، همیشه مراقب بود تا به کسی آسیبی نرسد. او در راه هدف و مسیرش رفت. بسیار پرتلاش بود.
امیدوارم حقش پایمال نشود و به درستی احقاق شود. نمیدانم چرا این اتفاق افتاد. امیدوارم سریعتر دلیلش مشخص شود و شرایطی ایجاد شود که دیگر چنین حادثهای برای هیچ کسی تکرار نشود. برادرم قربانی شد، اما هیچگاه نباید دوباره این اتفاق بیفتد.»وقتی از او پرسیدم چرا لباس سفید پوشیده، لبخندی تلخ اما پرمعنا زد و گفت: « محمدامین زیباترین نوع رفتن را انتخاب کرد. هر کسی که در این موقعیت قرار بگیرد، میفهمد که او در راه هدف و رسالتش بود. ما همیشه پشتش بودیم؛ پدر و مادرم هیچگاه برای او کم نگذاشتند و همیشه همراهش بودند. سفید پوشیدم چون در این رفتن هیچ سیاهی نمیبینم. این هجرت، بهترین نوع رفتن بود. باور داریم روحش شاد است و مقامی بالاتر از این برای او نیست.»در آن لحظه، پیراهن سفید تنها لباس نبود؛ نمادی از ایمانی بود که غم را به آرامش و شادی ابدی بدل میکند. مراسم با خواندن فاتحه و نوای «روحش شاد» به پایان رسید، اما حرفهای برادرش، همچون نوری ماندگار، در ذهنم حک شد.محمدامین رفته، اما دستاوردهایش در المپیاد و تحقیقات مهندسی مواد، مسیرش را روشن نگه میدارد. این بدرقه سفیدپوش یادآوری است که گاهی بهترین وداعها با نور و ایمان رقم می خورند.پایان پیام/#دانشگاه#دانشگاه_تهران #محمدامین_کلاته #دانشکده_فنی_دانشگاه_تهران
16:19 - 14 مهر 1404
2 پاسخ
@Ariha14 مهر 1404در پاسخ بهسجاد عزیزخداوند به شما و خانواده محترم صبر عطا کند و روح برادر بزرگوارت را قرین رحمت بیانتهایش قرار دهد.