حملات ددمنشانه امربکا وگاوشیرده اش عربستان به عراق، بار دیگر نشان داد که مداخله نظامی و تشدید تنش، نه امنیت میآفریند و نه ثبات؛ بلکه تنها چرخه خشونت و بیثباتی را در منطقه عمیقتر میکند. تجربه سالهای گذشته نیز گواه آن است که هرگاه قدرتهای خارجی، منافع ژئوپلیتیکی خود را بر حاکمیت ملتها ترجیح دادهاند، نتیجهای جز ویرانی، ناامنی و گسترش بحران بهجا نمانده است.در چنین شرایطی، مهمترین سرمایه کشورهای منطقه، وحدت داخلی، هوشیاری راهبردی و تقویت بازدارندگی است. هرگونه اختلاف داخلی یا محاسبه نادرست، میتواند فرصت را برای افزایش فشارهای خارجی فراهم کند. ازاینرو، عقلانیت، انسجام ملی، اقتدار دفاعی و دیپلماسی فعال باید همزمان در خدمت حفظ امنیت و منافع ملتها قرار گیرد.قرآن کریم نیز این حقیقت را چنین یادآور میشود: «وَأَعِدُّوا لَهُم مَا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ...» (انفال: ۶۰)؛ یعنی در برابر تهدیدها، تا حد توان عناصر قدرت و آمادگی را فراهم آورید. اقتدار، وحدت و بصیرت، سه ستون اصلی صیانت از استقلال و امنیت هر ملت است.