اعزام طرفداران مذاکره، صلح و اعتماد به آمریکا به جنوب کشور!
قُلْ لِلْمُخَلَّفِينَ مِنَ الْأَعْرَابِ سَتُدْعَوْنَ إِلَى قَوْمٍ أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ تُقَاتِلُونَهُمْ أَوْ يُسْلِمُونَ فَإِنْ تُطِيعُوا يُؤْتِكُمُ اللَّهُ أَجْرًا حَسَنًا وَإِنْ تَتَوَلَّوْا كَمَا تَوَلَّيْتُمْ مِنْ قَبْلُ يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا أَلِيمًا ﴿۱۶ فتح﴾ اکنون که آتش جنگ، بیش از هر جای دیگر، بر سر مردم جنوب سایه افکنده و شهرهایی چون بندرعباس و اهواز و چابهار با تهدید زیرساختها و ناامنی شبانهروزی روبهرو هستند، شاید وقت آن رسیده باشد که صاحبان شعار، اندیشههای خود را نه از پشت تریبونها، بلکه در میدان واقعیت بیازمایند. بااینحال، بهجای اعزام جنگطلبان و مشتاقان انتقام به جنوب، پیشنهاد منطقیتری وجود دارد: طرفداران مذاکره، صلح و اعتماد به آمریکا به مناطق درگیری اعزام شوند. آنان که سالها از امکان گفتوگو با واشنگتن، حل اختلافات از راه دیپلماسی و ضرورت پرهیز از تقابل سخن گفتهاند، اکنون میتوانند در نزدیکترین نقطه به میدان، رودررو پیام صلح خود را مطرح کنند؛ شاید بتوانند آتش جنگ را خاموش و راهی برای توقف خونریزی باز کنند. اگر باور دارند که زبان گفتوگو از زبان جنگ کارآمدتر است، چه فرصتی روشنتر از این؟ و اگر گمان میکنند آمریکا با دوستان، همراهان و دلبستگان خود با مدارا رفتار میکند، حضور آنان در خط مقدم میتواند هم آزمونی برای این باور باشد و هم شاید راهی برای پایاندادن به درگیری. بگذار اینبار طرفداران مذاکره، نه پشت درهای بسته، بلکه در میانهٔ آتش و خون با دشمن مذاکره کنند تا عیار نسخهشان در عمل سنجیده شود؛ نه آنکه یک ملت هزینهٔ نظریههای آنان را بپردازد و «قهرمانان دیپلماسی» سکهاش را بگیرند! لکن به تعبیر رهبری شهید، مذاکره با دشمنی که اینگونه متکبرانه تهدید و اهانت میکند، نه سیاستورزی، که نشانهٔ بیغیرتی است. چهل سال تجربه نیز پیش چشم ماست؛ از بیانیهٔ الجزایر تا برجام، تعهد گرفتند، امتیاز دادند و وعده شنیدند، اما نه تحریمها واقعاً پایان یافت، نه اموال ملت بازگشت و نه آمریکا دست از زیادهخواهی برداشت. مسئله با آمریکا با امضا و تعهد حل نمیشود؛ ملت نباید بار دیگر بهای تکرار تجربهای را بپردازد که نتیجهاش بارها آشکار شده است؛ بلکه مذاکرهطلبان، خود باید مسئولیت آن را بر عهده بگیرند؛ همانگونه که در پیام رهبری نیز مسئولیت آن تفاهمِ خلاف نظر اصولی، صریحاً متوجه رئیسجمهور و تعهد شخصی او دانسته شد. این درخواست نه دعوت به خشونت است و نه نفی اصل دیپلماسی؛ بلکه مطالبهای است برای پذیرش مسئولیت با پوست و گوشت، نه صرفاً با سخنرانی و بیانیه در زیر باد کولر!
سید محمد خاتمی، حسن روحانی، محمدجواد ظریف، حامیان حقوق آمریکا در ایران، غربپرستان