بعد از جنگ کتابی باید چاپ و منتشر شود که شامل تمامی پیام‌های هر کدام سلبریتی ها از گذشته تا کنون برای ثبت در تاریخ باشد تا سیه روی شود هر که در او غش باشد. چنین کتابی بسیار آموزنده و عبرت آور برای نسل های بعد خواهد بود که ببینند چگونه هر یک از این جماعت در عین حال که از زندگی مرفه و لاکچری برخودار و مورد علاقه مردم بودند ولی فتنه میکردند. بعنوان مثال چگونه برای مرگ طبیعی مهسا امینی و یا ریزش یک ساختمان اشک تمساح ریخته و بلافاصله نقشه ایران را سیاه میکردند ولی در زمان جنگ با مرگ دهها یا صدها زن، مرد، دختر، پسر، پیر، جوان و کودک و یا بمباران منازل مسکونی نه تنها واکنشی نشان ندادند بلکه بعد از 30 روز، پیامی آبکی و پر از ایهام و بدون ذکر نامی از متجاوز منتشر میکردند! نسل بعد باید بداند در زمان جنگ این سلبریتی ها نبودند که جانشان را فدای مردم کردند بلکه این نیروهای نظامی سپاه و ارتش بودند که در عین گمنامی جانفشانی کردند.چنین کتابی نوشته شود تا در آینده باز جای شهید و جلاد را عوض نکنند، آنچه که باعث شده اکثر افراد مسن حامیان متعصب نظام هستند به همین علت است که آنها واقعیت‌ها را در گذشته به چشم دیده اند بنابراین کمتر فریب می‌خورند. من به عنوان یکی از آن افراد مسن شهادت میدهم به مظلومیت نظام و بچه های سپاه، ارتش و بسیج که در گذشته خصوصا درجنگ تحمیلی 8 ساله که دشمن تا دندان مسلح که تهران را با موشک میزد اینان چگونه با یک اسلحه سبک دشمن را به عقب راندند بگونه ای که التماس میکردند که صلح کنید، من شهادت میدهم که چگونه بچه های بسیجی روی مین ها می‌خوابیدند تا نیرو از روی جنازه آنها از میدان مین عبور کنند، همانهایی که در همه صحنه ها از جنگ تا سیل تا آتش سوزی در کنار ملت بودند.
19:42 - 9 فروردین 1405
1 پاسخ
@sardargom9 فروردین 1405در پاسخ بهحرف از کتاب می‌زنی، ولی قول می‌دم خودت هم اون کتاب رو نمی‌خونی.داستان مین می‌دونی چی بوده؟ می‌دونی اصن کاربردش چیه؟ اشکال نداره من بهت توضیح می‌دم. مین «صداش» مهم بوده. یعنی اگر جایی مین منفجر می‌شده دشمن از صدای انفجار و دودش می‌فهمه که نیروهای حریفش کجا مستقر هستن و همون منطقه رو با توپ و خمپاره