فرجام جنگ دوم آمریکا و رژیم صهیونی علیه ایران چگونه باید باشد

هنگامی که جنگ ۱۲ روزه علیه ایران آغاز شد، پاسخ‌های ایران بسیار برای رژیم صهیونی دردناک بود بطوریکه تقاضای آتش‌بس از طرف آنها به سمت ایران گسیل شد و بنا به مصالحی، از سوی ایران پذیرفته شد. علیرغم ضربات سخت ایران به رژیم متجاوز، این ضربات صرفاً جنبه‌ی دفاعی داشت، نه بازدارندگی. اثبات اینکه ضربات ایران بازدارنده نبود، این است که ظرف ۸ ماه باز هم جنگ آغاز شد. ولی این‌بار با کوله‌باری از تجارب فراوان از جنگ ۱۲ روزه، میتوان به گونه‌ای عمل نمود تا بازدارندگی نیز به دنبال داشته باشد: پیشتر، حملات ایران در پاسخ به حملات مهاجمین بود، لیکن اینبار باید دو چندان حمله کرد، که هم مصداق تلافی باشد و هم در راستای بازدارندگی، زَهره‌ای گرفته شود از چشمان ایشان. اینبار اگر درخواست توقف درگیری شد، تازه مرحله‌ی بازدارندگی آغاز میشود. مرحله‌ای که اگر انجام نگردد، تجاوزِ سومی را هم به دنبال خواهد داشت. اینکه بگوییم به محض توقف تجاوز، حملات ما نیز متوقف میشود، عملا باید قید بازدارندگی را زد. چرا که اگر دست برتر را در جنگ رو نکنید، جنگ بعدی برای تکمیل اهداف متخاصم، حتمی است. اگر از تجربه‌ی قبلی استفاده نکنیم، تنبیه سختی خواهیم شد که شاید مجال برخواستن و تجدید قوا نیابیم. همچنین، تجربه‌ی مذاکره با آمریکا که معلوم نیست چند بار باید تجربه گردد تا به نتیجه‌ی آن واقف شد. مذاکرات نافرجامِ برجام، مذاکرات فریبِ قبل از جنگ ۱۲ روزه، و اکنون مذاکراتِ پوششی در عمان و ژنو. چند بار باید تجریه کنیم؟ لطفا برای یک بار هم که شده، پرونده‌ی مذاکره با آمریکا را تا زمانی که قرار است این جنایتکاران کذاب آن طرف میز بنشینند، ببندید. اکنون، مساله مساله‌ی جنگ است و بازدارندگی. اگر در این جنگی که سالها منتظرِ وقوعش بودیم، بازدارندگی رخ ندهد، قطعا جنگ سومی هم خواهد بود.