دلمان به جانبازی حاج آقا خوش است
کولهبار خاطرات مقاومت را جمع میکند تا با زهرا، مصطفی و همسری که یادگاریهایی از این سفر بر صورت و دستهایش به جا مانده است به سرزمین مادری برگردند. همان زخمهای عمیقی که انگار دل نرگس خانم به همانها خوش است!
گروه زندگی: روزهای بودن در لبنان آن هم در اوج حملات رژیم صهیونیستی و ترورهای پیدرپی فرصتی مغتنم برای بانوی مبارز بود؛ کسی که از کودکی در کنار پدر و مادر با مفهوم مبارزه آشنا شده بود و انگار حالا وقت آن است در سنین میانسالی امتحان پس بدهد. «نرگس قدیریان»، همسر سفیر ایران در لبنان است که این روزها با پایان مسئولیت دیپلماتیک همسرش راهی سرزمین مادری است تا باز هم برای خدمت به اسلام و انقلاب دستبهکار باشد.
اگر تکلیف باشد چطور؟!
سال هزار و چهارصد و یک بود که به همراه همسر و دو فرزندش زهرا خانم و آقا مصطفی عزم کردند قدم در مسیری پر فراز و نشیب بگذارند. بهخصوص وقتی که شهید امیر عبداللهیان در پاسخ بهاکراه آقای سفیر این مأموریت را یک تکلیف معرفی کرد، دیگر نه نرگس خانم حرفی برای گفتن داشت و نه همسرش.زیارت مزار شهید چمران و توسل به شهدا و بالاخره آغاز سفری که به روزهای پرالتهاب طوفان الاقصی، جنگ غزه و لبنان و البته به تراژدی سرخ پیجرها گره خورد!
کینه ای که قدمت داشت و کار خودش را کرد
خانم آقای امانی می دانست که همسرش برای اسرائیل هدف مهمی است و یک جورهایی به خونش تشنه اند و برای ترور او لحظه شماری می کنند. شاید برای یک کینه قدیمی که به حضور او در کشور مصر و مبارزه اش با داعش نوپا و وهابیون برمی گشت و البته به مبارزه با اسرائیلی که دشمن قسم خورده اسلام و انقلاب است .در هر حال با همه فراز و نشیبها، این زن و شوهر آن روزها هم تا پای جان در کنار هم بودند.
یک ساعت طلایی !
مأموریت لبنان با ملاقات خانواده امانی با سید حسن نصرالله آغاز شد. یک رؤیای شیرین و بهیادماندنی که سرآغازی برای فعالیتهای بیوقفه نرگس خانم در طول این چند سال حضورش در لبنان شد.یک ملاقات یکساعته که برایش، یک ساعت طلایی در همه عمر بود و از مرداد ۱۴۰۱ تا مرداد ۱۴۰۲، به مدت یک سال سرفصل فعالیتهایش را کلید زد و خطمشی روزهای بودنش در لبنان را ترسیم کرد؛ شرح و بحث پیرامون جایگاه زنان در انقلاب اسلامی، دیدگاه حضرت امام و مقام معظم رهبری درباره بانوان، تفاوتهای ایران پیش از انقلاب با پس از آن و دستاوردهای انقلاب اسلامی، حقوق و جایگاه زن در انقلاب اسلامی، نقش زنان در حمایت از انقلاب، نقش زنان در عصر رسانهها و فعالیتهای مجازی و...در این راستا و برگزاری جلسات متعدد با بانوان حزبالله در حوزههای علمیه، مراکز فرهنگی... و یا جلساتی در خود سفارت. اتاق فکر با این هدف که چطور میتوان برای نابودی اسرائیل گام برداشت؟ کمک در حوزه زنان، رسانه، حجاب و... و ارتباط با جنبش أمل، اهلسنت و مسیحیت در کنار حزبالله و بسیاری فعالیتهای دیگر در این زمینهها.
آنچه بانوان لبنانی درباره یک دوست و خواهر می گویند
نرگس قدیریان، همسر سفیر جمهوری اسلامی ایران در لبنان، در طول سالهای اقامت خود در این کشور، نقشی فراتر از جایگاه تشریفاتی یک همسر دیپلمات ایفا کرد و بهعنوان چهرهای فعال و تأثیرگذار در عرصههای اجتماعی و بشردوستانه شناخته شد و میراثی ماندگار از همدلی و خدمت در میان جامعه زنان لبنان و فلسطین بر جای گذاشت.
_ سفیر بشردوستی
او در دوران حضور خود در لبنان، بهعنوان حامی و پشتیبان اصلی سازمانهای زنان لبنانی و فلسطینی فعالیت میکرد. با تمرکز بر نقش محوری زنان در خانواده و جامعه، بهویژه حامی خانوادههای شهدا و جانبازان مقاومت بود و باورداشت که قدرت مقاومت از تابآوری زنان نشئت میگیرد.
_ حضور مؤثر در بحرانها
برجستهترین بخش فعالیت او مربوط به ایام جنگ و تجاوزات رژیم صهیونیستی به لبنان بود. در سختترین شرایط امنیتی با همدلی در مصائب، خود را از غم و درد زنان لبنانی جدا ندانسته و در بحبوحه جنگ، در کنار آنان به التیام دردها پرداخت.در قالب فعالیتهای میدانی در ماه مبارک رمضان، شخصاً در آشپزخانه «مجمع امام زینالعابدین» برای طبخ غذا به نیازمندان و فقرا مشارکت میکرد.در راستای همبستگی،بدون توجه به گرایشهای سیاسی یا مذهبی، با خانوادههای شهدا و اقشار مختلف مردم لبنان و فلسطین دیدار و ارتباط نزدیک برقرار کرد.
او در اوج بحران و بلافاصله پس از حادثه تروریستی پیجرها که منجر به مجروحیت همسرش شد، صحنهای ماندگار از ایثار را به نمایش گذاشت و البته که با درایت و هوشمندی با یک توئیت بهموقع درباره سلامتی خود و همسرش دشمن صهیون را ناامید کرد.همزمان با رسیدگی به وضعیت جسمانی همسر مجروح خود، دغدغه اصلی او رسیدگی به یتیمان و همسران شهدای لبنانی بود و در راستای این رفتار سرشار از مهر، عطوفت و نوعدوستی، دست در دست بانوان ایرانی به جمعآوری و اهدای طلا و جواهرات در حمایت از مردم مظلوم لبنان پرداخت.
_ رویکرد دیپلماسی انسانی
فعالیتهای این بانوی مبارز و توانمند مرزهای دیپلماسی رسمی را درنوردید و به الگویی از «دیپلماسی انسانی» تبدیل شد. ایشان با فروتنی و عشق، پل ارتباطی مستحکمی بین جامعه میزبان و فرهنگ ایرانی ایجاد و ثابت کرد دیپلماسی واقعی با مواضع صادقانه و بشردوستانه شکل میگیرد، نه صرفاً با اسناد رسمی.
بالاخره کارت عضویت در حزب الله را گرفتم!
«تقریباً دو ماه قبل از انفجار پیجر به همسر آقاسیدحسن گفتم من از سید کارت عضویت حزبالله را میخواهم و این کارت را نه برای دنیا بلکه برای قبر و کفنم میخواهم که به خداوند بگویم من عضو حزبالله و مقاومت اسلامی در لبنان بودم...» بانوی روزهای ملتهب مقاومت در تشریح این خاطره میگوید: «بعد از مدتی فاجعه انفجار پیجر پیش آمد و برای معالجه آقای سفیر به ایران آمدیم و بعد از دو ماه که به لبنان برگشتیم به خانم سید گفتم من خیالم راحت شد و کارت عضویتم را با مجروحیت آقای امانی گرفتم و انشاءالله اسم ما در جبهه مقاومت ثبت شده است و همسرم به دست اشقی الاشقیاء یعنی اسرائیل ملعون و در مسیر نورانی مقاومت جانباز شد و مطمئن هستم دستان و صورت مجروحش در تاریکی قیامت میدرخشد و مثل فانوس راهش را روشن میکند.»
صلابت این زنان، دشمن را عصبانی کردهاست
با پایانیافتن مأموریت و در آستانه بازگشت به ایران، جامعه زنان لبنان و فلسطین با برگزاری مراسمهای متعدد از او تقدیر کردند.چرا که در طول سالهای حضورش در لبنان، نهتنها بهعنوان همسر یک دیپلمات، بلکه بهعنوان «سفیر انسانیت و مقاومت» شناخته شد. میراث او برای جامعه لبنان، خاطره زنی نجیب، سخاوتمند و شجاع است که در تاریکترین روزها، دستگیری و همدلی را به والاترین شکل ممکن معنا کرد و حالا که در میان موج غم و اندوه بانوان میزبان و جماعتی که نام، یاد و محبت او را همیشه در قلبشان دارند، با سرزمین مقاومت وداع میکند یک حسرت دارد و آرزویی دیرینه! همان شهادتی که ایمان دارد لیاقتش نصیب هر کسی نمیشود. اما در پس خاطرهای تلخ و دردناک از روز انفجار پیجرها و آن همه التهاب خود و فرزندانش جملهای میگوید که نشان از مقاومتی مردانه در میان زنان سرزمینمان دارد، همان صلاحیتی که دشمنان این مرزوبوم عمری است از همان میسوزند و آتش میگیرند: «شهادت که لیاقت میخواهد اما حداقل دلمان به جانبازی حاجآقا خوش است!پایان پیام/#محور_مقاومت #حزب_الله#نرگس_قدیریان #دیپلماسی_انسانی#لبنان#اسرائیل#صهیونیسم#ترور 08:50 - 29 بهمن 1404