شنیدم که بازیگری خوشبیانز خنده ربودی دل مردمانچو بر پرده آمد، جهان گلستانز یک اخم او میشدیم شادمانکنون رختِ تحلیل بر تن نمودهبه میدانِ سیاست اندر فتادههمی گفت با صوتِ بس جدّ و خشک:«به استنادِ این بند و تبصره، گوش!»بگفتم: «ای مردِ شیرینسخن!تو را چه کار آید این انجمن؟تو آنی که با یک تکانِ ابروکنی عالمی را چو دیگِ جوش و غلغلو!سیاست چو دیگیست پر از نخودنه خنده در او پزد، نه سرودتو را به همان نقشِ ساده قسمکه بازآ به صحنه، رها کن قلم!»بخندید و گفتا: «نصیحت مکن!»گفتم: «به خدا ما همان خندهزن!»
16:04 - 26 بهمن 1404