راههای تغییر مسیر پیری از انزوا به استقلال
خیلیها فکر میکنند لرزش دست یا فراموش کردنِ اسمِ نوهها، بخشی طبیعی از فرسودگیِ دوران کهولت است؛ عصای سفیدی که بالاخره همه باید به دست بگیرند. اما حقیقت این است که پشتِ دیوارهای بلندِ این باور غلط، گاهی درمانی پنهان شده که میتواند مسیر زندگی یک سالمند را از انزوا به سمت استقلال تغییر دهد.
خبرگزاری فارس_نیشابور؛ همزمان با آغاز ماه جهانی آلزایمر (۲۰۲۶)، هشدارهای متخصصان حوزه سلامت نیشابور بر یک نکته کلیدی متمرکز است: تشخیصِ زودهنگام، آخرین سنگرِ حفظِ کیفیت زندگی است.وقتی سِن بهانهای برای غفلت میشوددر جامعه ما، جمله سناش بالا رفته، طبیعی است که فراموش کند تبدیل به یک سدِ فولادین در برابر تشخیصهای بهموقع شده است. دکتر احمد عربخانی، مدیر گروه جوانی جمعیت و سلامت خانواده معاونت بهداشت دانشگاه علوم پزشکی نیشابور، این انگاره را یک زنگ خطر بزرگ میداند.
وقتی سِن بهانهای برای غفلت میشود
دکتر عربخانی او با تأکید بر اینکه تغییرات پایدار در حافظه، تفکر، رفتار یا توانایی انجام امور روزمره نباید بلافاصله به حساب پیری گذاشته شود، میگوید: بسیاری از این اختلالات شناختی، آلزایمر نیستند؛ بلکه ریشه در مشکلاتِ قابلدرمان مثل اختلال خواب، افسردگی، عوارض جانبیِ مصرفِ برخی داروها یا بیماریهای نهفته جسمی دارند. مراجعه بهموقع، یعنی فرصت برای تمایز قائل شدن بین یک بیماریِ قابلدرمان و یک روندِ پیشرونده!
فرمولِ زودتر دانستن؛ از انگ اجتماعی تا استقلال فردی
شعار امسال ماه جهانی آلزایمر، دست روی نقطه کانونیِ این ماجرا گذاشته است: هرچه زودتر بدانیم، بیشتر میتوانیم اقدام کنیم. اما چرا دانستن برای خانوادهها تا این حد ترسناک است؟مدیر گروه سلامت خانواده دانشگاه علوم پزشکی نیشابور، ریشه این هراس را در انگ اجتماعی میداند و توضیح میدهد: ترس از قضاوت دیگران و نگرانی از برچسبخوردنِ سالمند، نباید او را از حقِ مسلماش برای دریافت حمایت محروم کند.وقتی از تشخیص زودهنگام صحبت میکنیم، منظورمان لزوماً خبرِ ناخوشایند نیست؛ بلکه دادنِ فرصت به سالمند است تا خودش در تصمیمگیریهای مربوط به آیندهاش، نحوه مراقبت و شیوهی زندگیاش مشارکت فعال داشته باشد. هدف، حفظ کرامت و استقلال است، نه برچسب زدن!
نقشهای برای مراقبت؛ فراتر از دارو
عربخانی با نگاهی عمیق به سبک زندگی، بر این نکته تأکید دارد که درمانِ آلزایمر فقط در نسخه پزشک و دارو خلاصه نمیشود. وی با اشاره به استراتژیهای حمایتی میگوید: سالمند مبتلا، حتی در مراحل درگیری با بیماری، همچنان به فعالیت، ارتباطات اجتماعی و احساسِ مفید بودن نیاز دارد. تغذیه مناسب، حفظ پیوندهای عاطفی با خانواده، انجام فعالیتهای شناختی (مانند کتاب خواندن یا بازیهای فکری) و از همه مهمتر، حمایت از مراقبین (خانوادهها)، همان ستونهایی هستند که کیفیتِ زیستن را برای او ممکن میکنند.دکتر عربخانی در تشریح دقیقتر وضعیت میافزاید: مراجعه به مراکز بهداشت و انجام ارزیابیهای تخصصی، پنجرهای را باز میکند تا علتِ تغییرات شناختی شناسایی شود. اگر علت بیماریهایی مانند کمخونی شدید، اختلالات تیروئید یا عفونتهای مزمن باشد، درمان آنها میتواند عملکرد شناختی فرد را به وضعیت مطلوب بازگرداند. اما اگر تشخیص دمانس قطعی شود، باز هم با شروعِ اقدامات حمایتی در مراحل اولیه، میتوان سرعتِ پیشرفتِ بیماری را کنترل کرد.
تشخیص بهموقع آلزایمر؛ فرصتی برای نجات خاطرات سالمندان
تشخیصِ زودهنگام، نه به معنای پایانِ مسیر، که به معنای آگاهیِ بیشتر برای اقداماتِ موثرتر است. در هیاهویِ زندگیِ مدرن شاید بهترین هدیه به سالمندانمان، نه بیتوجهی به تغییراتِ حافظهشان، که توجهی هوشمندانه و حمایتگرانه به این سارقِ خاموش باشد.قبل از آنکه فراموشی، کتابِ خاطراتِ آنها را ببندد، بیایید با تشخیصِ بهموقع، قلمِ سرنوشت را در دستانِ خودشان حفظ کنیم. خانوادهها میتوانند با مراجعه به خانههای بهداشت و مراکز جامع سلامت در نیشابور و سزاسز کشور، گامهای نخستین را برای این آگاهیبخشی بردارند. #سالمندان #ایران_قوی #آلزایمر
14:57 - 24 شهریور 1405
0 بازدید