جایی که مصالحه یعنی باخت!
در منطق قرآن، حق چیزی نیست که با فشار یا مذاکره کم‌وزیاد شود. یک قدم عقب‌نشینی از حق، آغاز پیشروی باطل است.
حق در منطق قرآن چیزی نیست که بشود سرش معامله کرد. نه با لبخند جلو می‌رود نه با فشار عقب می‌نشیند. چون حق وقتی «حق» است که مرزش روشن باشد. اگر مرزها کمرنگ شود دیگر اسمش حق نیست.گاهی آدم فکر می‌کند می‌شود کمی از حق کم کرد تا دعوا بخوابد. اما قرآن نگاه دیگری دارد. عقب‌نشینی کوچک راه را باز می‌کند. باطل همان شکاف را می‌بیند و پرش می‌کند. نتیجه هم آرامش نیست، فرسایش حق است.برای همین وقتی کفار گفتند یک قرآن دیگر بیاور یا همین را عوض کن، پاسخ محکم بود. پیامبر گفت من از پیش خودم چیزی را تغییر نمی‌دهم. من فقط دنبال وحی می‌روم. این یعنی حق دست سلیقه نیست.این موضع فقط یک جواب تاریخی نیست. یک قانون همیشگی است. حق با خواسته جمعی و رفراندوم بالا و پایین نمی‌شود. حتی اگر فشار زیاد باشد و ناوهای جنگی برای تهدید و ارعاب صف بکشند.قرآن بعدش یک جمله کلیدی می‌گوید و قضیه را جمع می‌کند. بعد از حق چیزی جز گمراهی نیست. فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلَالُ یعنی وسط خاکستری ندارد یا سمت حق می‌ایستی یا قدم‌به‌قدم وارد مسیر غلط و اشتباه می‌شوی.پس سنت الهی این است که حق معامله‌پذیر نیست و تغییرپذیر نیست. اگر قرار باشد باطل راضی شود، باید از حق چیزی کم شود. و همین کم شدن شروع باخت است. حق را باید کامل دید و کامل نگه داشت.
12:35 - 1 اسفند 1404