این عکسها حرف دارند
۲۲ بهمن امسال، شور و هیجان خاصی در خیابانها موج میزد. مردم با حضور پرانرژی و پر از عشق به میهن، حماسهای دیگر آفریدند. از جشنهای رنگارنگ خیابانی تا لحظات نمادین نسل جدید که پرچمدار فردای ایران خواهند بود، همه و همه در عکسهای عکاسان ثبت شد تا نشان دهد که انقلاب اسلامی هنوز در دلها زنده است و پرتوان ادامه دارد.
فارس-تهران؛ کارتیه برسون، عکاس فرانسوی میگوید: «در میان تمام وسایل بیانی، عکاسی تنها وسیلهای است که لحظهی زودگذر را برای همیشه و به طور دقیق ثبت میکند. ما عکاسها با چیزهایی سروکار داریم که دائماً در حال محوشدن هستند، و هنگامی که محو شدند، هیچ قدرتی در دنیا قادر به بازگرداندن آنها نیست.ما نمیتوانیم یک خاطره را ظاهر و چاپ بکنیم. نویسنده برای واکنش نشاندادن فرصت دارد. او میتواند بپذیرد یا رد کند، دوباره قبول کند؛ و قبل از به روی کاغذ آوردن افکارش، میتواند چندین عنصر وابسته را به هم بپیوندد.همچنین پیش میآید که ذهن او مدتی فراموش میکند، و ضمیر ناخودآگاه او به طبقهبندی افکارش میپردازد. ولی برای عکاسها، آنچه که رفته، برای همیشه رفته است. نگرانیها و توانایی حرفهای ما از همین واقعیت شکل میگیرد.ما نمیتوانیم یکبار دیگر داستان خود را بعد از اینکه به اقامتگاهمان بازگشتیم مرور کنیم. وظیفهی ما درک و مشاهدهی واقعیت است، و تقریباً همزمان با آن ثبتکردن در دفتر یادداشتمان که دوربین ما باشد».
عکاسان ایرانی امروز لحظاتی را شکار کردند تا آنها را به کتاب قطور حماسه ملت ایران اضافه کنند. کتابی که مردم از ۴۶ سال گذشته تاکنون نه تنها نگذاشتهاند خاک بخورد که هر سال و هر روز هر لحظه حماسه ای را در آن ثبت میکنند. چرا؟ تا آنها که در آینده در این سرزمین قدم مینهمند، یعنی فرزندانشان ببنیند که ایران قوی چگونه و چطور به انجا رسیده است.
امروز یک عکاس خوزستانی عکسی را از پل نادری ثبت کرد که شاید در طول عمر خود صرفاً چند بار آن جمعیت را به خود دیده باشد. شاید اگر پل میتوانست به زبان بیاید میگفت بیشترین وزنی را که تحمل کرده برای امروز بوده است. تحمل حماسه حضور.
عکاس لحظهای خاص را ثبت کرده بود، جوانانی که در جشن ۴۶ سالگی انقلاب، در روزی پر از شور و یاد خاطرات، در کنار هم جشن عروسی خود را برگزار میکردند. این تصویر، نمادی از تولدهای جدید و آرزوهای بلند نسل امروز بود، که با عشق و امید، در قلب جشن انقلاب، قدم به مسیر آینده میگذارند.
تصویری دیگر که یکی از خبرنگاران با چشمی تیزبین شکار کرده بود، لحظهای را ثبت کرد که کلیدی با پرچم افراشته بر روی آن، بهآرامی به گردن آویخته شده و همچون نشانی از افتخار و اراده، داستانی از همبستگی را در دل خود نگه میدارد.
عکسی دیگر حضور زنان عشایر قرهداغ را به تصویر میکشید که با لباسهای رنگارنگ محلی در میان برف و سرما به میدان آمده بودند. این حضور، شکوه ۲۲ بهمن را با رنگها و حرارت خود دوچندان کرد. ردای سنتی بر دوش، غرور در نگاه و استواری در گامهایشان، تصویری زنده و شگفتانگیز از همبستگی و اصالت را در دل زمستان ثبت کرد که همچنان در یادها باقی خواهد ماند.
لنز دوربین عکاس بهسوی دهه نودیها کشیده شد؛ نسلی که با حضور پرشور خود به میدان آمدند تا به همگان نشان دهند آینده کشور در دستان نسل نو است. با امیدی پر از شور و انرژی جوانی، آنها نهتنها نماد همبستگی و پیشرفت ایران شدند، بلکه پیامی از فردایی روشن و پر از فرصتها را به همه منتقل کردند.
عکاس لحظهای بینظیر را ثبت کرد؛ سوارکاران اهر با پرچم ایران بر دوش اسبهایشان، در میان برف و سرما به میدان آمدند. گامهای استوار آنها در سکوت برف، نمادی از افتخار و عشق به وطن بود که حتی در دل سردترین روزهای زمستان نیز، گرما و پرشوری وصفناپذیر را به تصویر کشید.
عکاس لحظهای از حضور مازندرانیها در سرمای شدید و برف را به تصویر کشید که با ارادهای راسخ در خیابانها حضور داشتند. این تصویر، گواهی بر وفاداری و همبستگی مردم در تجدید پیمان با آرمانهای انقلاب بود، نمادی از ادامه راهی که با خون شهدای گرانقدر آبیاری شده است.
لنز عکاس به سمت مادری که کودک خردسالش را در آغوش گرفته بود، چرخید. در این لحظه بینظیر، گویی او میخواست دنیای فردا را از همین امروز در دل فرزندش بکارد؛ لحظهای سرشار از عشق، امید و عزم که همچون اثری جاودان در تاریخ ثبت شد.
لحظهای ثبت شد که در آن بحث مذاکره با آمریکا مطرح بود. مردم که سالها از رفتارهای این کشور ناامید شده بودند، هیچ امیدی به تغییر آن نداشتند. در دلهایشان احساس بیاعتمادی به وعدهها و قولهای خارجی ریشه دوانده بود و باور داشتند که تنها با تکیه بر قدرت داخلی است که میتوان به پیشرفت و استقلال دست یافت.
تصویری که عکاس تهرانی ثبت کرده بود از پرچم برافراشته امام حسین، گویی همانند سایهای مهربان بر سر مردم گسترده شده بود؛ لحظهای که نشان میدهد آنها در پناه این پرچم، اتحاد و ایمان خود را پیدا کردهاند.
دوربین عکاس لحظهای را ضبط کرده بود که در آن، در میان شلوغی و هیاهوی خیابانها، گروهی از مردم با آرامش در کنار پیادهروها در حال اقامه نماز بودند.
برخی از بچهها با اسباببازیهایی مانند تفنگ یا خمپاره در دست، به شکلی نمادین پیامآور آمادگی نسل آینده برای دفاع از وطن و ارزشها بودند. این لحظه، نشانی از عزم و اراده نسل نو برای ایستادگی و فداکاری در راه کشور را به تصویر میکشید.
عکسی که عکاس ثبت کرده بود، کودکان، نوجوانان و زنان را نشان میداد که با دستان پر از افتخار پرچم را در دست گرفته بودند. این تصویر به زیبایی پرچمداری نسل آینده را به تصویر میکشید، جایی که همگان، از کوچک تا بزرگ، به ادامه راه افتخار و سربلندی کشورشان متعهد هستند.
عکسی دیگر که عکاس چهارمحالوبختیاری ثبت کرده بود، دختران نوجوان را در لباسهای محلی نشان میداد که با افتخار به خیابان آمده بودند. این تصویر گویی در حال دوبارهسازی انقلاب بود، لحظهای که نسل جدید با حفظ هویت فرهنگی خود، در مسیر ادامه راه انقلاب گام میزدند.
برخی از شرکتکنندگان در این راهپیمایی، در میان جمعیت و شوروشوق، لحظاتی را برای گرفتن عکس سلفی با خانوادههایشان اختصاص داده بودند. این لحظههای کوچک، گویی یادگاری از یک تاریخ بزرگ بودند که همراه با عزیزانشان ثبت میشد. عکاس این لحظهها را شکار کرده بود تا تصویری از این خاطرات جمعی را برای همیشه به یادگار بگذارد.
عکاس لحظهای منحصر به فرد از اهالی روستای آخران را ثبت کرده است. مردم با دستنوشتههای خود روی کارتن و تفنگ در دست، وفاداریشان به انقلاب را در دل کوههای زاگرس به نمایش گذاشتند. تصویری از عزم و ارادهای که در هر شرایطی پایبند به انقلاب است.
20:19 - 22 بهمن 1403
0 بازدید
1 پاسخ