«کسی که هیچ یتیمی را تنها نگذاشت»راوی میگوید: روزی امام علی (ع) در کوچههای کوفه، پسری را دید که لباس پاره و چهرهای غمگین داشت. حضرت جلو رفت، لبخند زد و دست روی شانهاش گذاشت.پسرک نگاهی کرد و گفت: «پدرم در جنگ شهید شده. من ماندهام و مادرم که بیمار است و نانی نداریم.»