مذاکره کنندگان و غربگدایان به یک رفتار اعتیادی مبتلا هستند!همانطور که یک معتاد برای حفظ احساس خوب، دوباره سراغ ماده میرود، مذاکرهگرِ وابسته هم برای تجربهٔ حس «پیشرفت» دوباره سراغ مذاکره میرود. اگر مذاکره مدتی متوقف شود، مثل فرد خمار دچار اضطراب و بیقراری میشود.
برای رسیدن به «دُزِ بعدی» یعنی جلسهٔ بعدی، ممکن است امتیازهای بیجا بدهد؛ درست مثل کسی که برای رسیدن به ماده هزینهٔ ناخواسته میکند. در نهایت، مذاکره برایش تبدیل به نیاز میشود، نه ابزاری منطقی برای رسیدن به نتیجه!چرا این اتفاق میافتد؟
21:04 - 8 آوریل 2026