ورزش باستانی و زورخانه ای فرصتی تمدنی که نیاز به مراقبت دارد
برسد بدست سردار بارانچشمه رئیس فدراسیون ورزش باستانی و زورخانه ای حدود سه سال است که به دلیل حضور فرزندم در یکی از زورخانه ها، از نزدیک با حال و هوای زورخانه انس پیدا کرده ام.به واسطه سابقه و تجربه آموزشی و تربیتی نکاتی به ذهنم می رسد که عرض می کنم:نقاط قوت:۱- ورزش زورخانهای امروز در ایران به لحاظ شکل و اجرا بسیار جذاب و پر نشاط است.۲- از لحاظ تأثیر بدنی بر روی ورزشکار ، ورزشی پر انرژی و واقعاً سخت محسوب میشود.۳- استقبال از این ورزش از سوی خانواده ها و کودکان مطلوب به نظر می رسد.۴- حمایت اجتماعی و فرهنگی مناسبی از این ورزش از سوی مسئولان و مردم دیده می شود که البته تقاضا بیشتر از توان پاسخگویی جامعه این ورزش است.نقاط ضعف:۱- خطر جدا شدن این ورزش از ریشه های فرهنگی و تاریخی آن بسیار زیاد است. این مدعا چند نشانه دارد؛ کم توجهی مربیان جوان این ورزش به تحکیم مبانی و روح پهلوانی در نوآموزان، کم توجهی به ذکر و یاد اهل بیت در فضای آموزشی ۲- غلبه نمایش به ورزش ۳- فرآیند پیچیده آموزش به نوآموزان؛ آنچه من در این مدت دیدم استاندارد نبودن سیستم آموزش این ورزش است. مثالی میزنم در رشته های رزمی نوآموز باید برای رسیدن به هر کمربند مهارت های مشخصی را بیاموزد، از ساده تا پیچیده حرکت می کند و تقریباً همه مربیان از فرآیند و الگوی آموزش تبعیت می کنند ولی در ورزش زورخانهای آنچه من از حداقل چهار مربی عنواندار جهانی و کشوری دیده ام سلیقه ای بودن آموزش لااقل در سطح پایه و نیمه پیشرفته است.۴- در برخلاف رشته های رزمی و کشتی که نوآموزان با ورزشکاران با تجربه با هم تمرین میکنند ولی در زورخانه ها اتصال نوآموزان با ورزشکاران با تجربه و پیشکسوتان قطع است این باعث شده نوآموز
۱۳ MB
تصویر دقیقی از آینده ورزشی خود بدست نیاورد ، این امر یکی از مهمترین دلایل جدا شدن نوآموزان از این ورزش است ۵- با اینکه بواسطه وجود ریتم، آهنگ و تنوع حرکتی، ورزش زورخانهای بسیار پر هیجان و جذاب است ولی سیستم آموزش نوآموز را از این تجربه محروم کرده و تمرکزش را بر حرکات مسابقه ای گذاشته است.در این خصوص صحبت های بیشتری هم هست ، ولی همین قدر کافی است چراکه اصلا معلوم نیست بدست صاحبش برسد. 😀#زورخانه
18:41 - 30 مرداد 1405
1185 بازدید