ضرورت ممنوعیت گوشی هوشمند در مدارس
واگذاری تصمیم‌گیری درباره «گوشی هوشمند» به مدارس، یک خطای راهبردی است. 30 مهر، معاون دبیرکل شورای عالی آموزش و پرورش اعلام کرد، بر اساس ماده ۱۲۰ آیین‌نامه اجرایی، استفاده از تلفن هوشمند در مدارس «مجاز» است و تصمیم‌گیری درباره آن به شورای مدارس محول شده است! تصمیم عجیبی که عوارض و مصیبت های ناشی از آن در بسیاری از کشورها آشکار شده و در آن تجدید نظر کرده اند و ایران قرار است به بهانه عقب نماندن از تکنولوژی روز در آموزش، همان راه پر آسیب را طی کند. آسیب های وارد بر فرآیند آموزش و تربیت و سلامت روان دانش آموزان به دلیل استفاده ی غیر قابل کنترل آنها از گوشی های هوشمند و غلبه ی زیست مجازی بر زندگی طبیعی سالهاست گریبانگیر نظام آموزشی و خانواده ها در تمامی کشورهای دنیا شده و پژوهش های متعددی در این زمینه منتشر شده است. شدت آسیب ها به حدی است که موجی از تصویب قوانین ملی برای ممنوعیت ورود گوشی هوشمند به مدارس از سه سال گذشته آغاز شده و کشورهایی مانند استرالیا، ایتالیا، اسپانیا، هلند، فرانسه، بلژیک و یونان به آن پیوسته اند و برخی مانند انگلستان اعلام کرده به زودی چنین خواهد کرد. اعطای حق تصمیم گیری در مورد مجوز استفاده از تلفن هوشمند به مدیران مدارس و معلمان به صورت موردی و برای یک درس خاص، در عمل به آزادی کامل استفاده از تلفن های هوشمند در مدارس می انجامد و مقابله ی دائم با اصرار و مخفی کاری دانش آموزان جز عوارض تربیتی و تخریب روابط عاطفی دانش آموزان با مسئولان مدرسه هیچ نتیجه ای نخواهد داشت. کدام اهداف حیاتی در نظام آموزشی است که بدون تلفن های هوشمند قابل دسترسی نیست و رایانه های مدرسه برای آن کاربرد ندارد؟! آسیب های ناشی از حواس پرتی و عدم تمرکز در کلاس و فرآیند آموزشی در کنار انبوه آسیب های زیست مجازی، هیچ مزیت قابل ذکری برای اعطای این مجوز عجیب باقی نمی گذارد. بنابراین از مسئولین مربوطه در وزارت آموزش و پرورش می خواهیم قبل ازآنکه دیر شود، برای اصلاح ماده 120 آیین نامه اجرایی و تصریح بر ممنوعیت تلفن های هوشمند در مدارس اقدام کنند.
مجلس شورای اسلامی، وزارت آموزش و پرورش، شورای عالی آموزش و پرورش
