وقتی راس هرم، در کالبد ملت ذوب میشود
✍️سعید سپاهیدر میانه گرد و غبار جنگ و انفجار اخبار، یک پارادوکس تاریخی در حال شکلگیری است که شاید به دلیل درگیری در جزئیات، از دید دور بماند. دشمن با محاسبات مکانیکی گمان میکرد حذف فیزیکی راس هرم فرماندهی، منجر به فلج کامل بدنه جامعه میشود. اما واقعیت میدانی، روایتی متفاوت را رقم زده است؛ روایتی که در آن، شهادت مرجعیت و رهبری در جنگ مستقیم با ابرقدرتها، نه آغاز فروپاشی، بلکه نقطه اوج «بلوغ سیاسی» یک ملت است.برای اولین بار در تاریخ معاصر شیعه، شاهد چنین سناریویی هستیم: یک مرجع تقلید و رئیس حکومت، در اوج درگیری با دشمن خارجی، هدف ترور مستقیم قرار میگیرد و به شهادت میرسد. این واقعه، تمام قواعد بازی را تغییر داده است. دشمن که منتظر بود تا با خالی کردن کرسی رهبری، جامعه ایران دچار سرگیجه و سقوط شود، ناگهان با پدیده گیجکنندهای مواجه شد: «مردمی بدون فرمانده متمرکز، اما با منسجمترین عملکرد ممکن.»آنچه در خیابانهای ایران میگذرد، بازتعریف مفهوم «قدرت نرم» است. حضور مردم در صحنه، بدون اتکا به بودجههای دولتی، دستورات اداری یا ساختارهای رسمی، نشان میدهد که شبکه قدرت در ایران، دیگر هرمی و وابسته به یک فرد نیست. مساجد و هیئات مذهبی، تبدیل به سلولهای فرماندهی شدهاند. این حرکت خودجوش و شبانه، که در کوچه پس کوچهها جریان دارد، بیانگر آن است که «امامت» از یک کرسی صدر، به قلبهای ملت منتقل شده است.
این تحول، دشمن را در وضعیتی از سردرگمی فرو برده است. پرسشی که ذهن استراتژیست های دشمن را به چالش کشیده، این است: چگونه یک جامعه که رهبرش را از دست داده و زیر سنگینترین حملات نظامی قرار دارد، نه تنها نمیخوابد، بلکه با خشم و انسجام بیشتر به خیابانها میآید؟ پاسخ در ذات انقلاب نهفته است. خون شهید خامنه ای، مکانیزم دفاعی جامعه را ارتقا داده است.این وضعیت، حکایت از آن دارد که ما از مرحله «انقلاب فردمحور» عبور کرده و به مرحله «انقلاب مکتب محور» وارد شده ایم. شعارها، مشتهای گرهکرده و قدم های استوار در تاریکی شب، نشانه آن است که جامعه ایران، دیگر منتظر دستور از بالا نیست. هر شهروند، تبدیل به یک سنگر شده و هر خانه، یک مرکز فرماندهی. این همان نقطه عطفی است که تاریخ، آن را به عنوان لحظه تولد دوباره یک تمدن ثبت خواهد کرد؛ لحظهای که خون یک شهید، هزاران فرمانده دیگر را به میدان آورد.
19:34 - 14 اسفند 1404