چهره واقعی ابیانه آن‌سوی دوربین‌هاست
تصویر ابیانه برای اغلب گردشگران فقط چند کوچه سرخ و پوشش محلی زنانه است. اما اگر کمی از قاب گوشی بیرون بیایی، زندگی دیگری در جریان است؛ زندگی‌ای که با بوی گلاب، سکوت کوه و مقاومتی بی‌صدا برای ماندن در روستا، شکل می‌گیرد.
خبرگزاری فارس_ گروه هنر و رسانه: در دل کوه‌های کرکس، جایی در نزدیکی کاشان، روستایی سرخ‌فام با کوچه‌های باریک و خانه‌هایی خشتی، سال‌هاست که نامش با عکس کارت‌پستال‌ها و تورهای گردشگری گره خورده؛ ابیانه. اما در میانه‌ی فلاش دوربین‌ها و قاب‌های اینستاگرامی، چیزی هست که دیده نمی‌شود؛ زندگی. زندگی مردمی که هنوز صبح زود، پیش از ورود توریست‌ها، دیگ‌های گلاب‌شان را بار می‌گذارند و به کوچه‌های خاکی‌شان آب می‌پاشند.ابیانه برای بسیاری از گردشگران فقط یک «لوکیشن» است؛ جایی برای دیدن خانه‌های پلکانی با پنجره‌های چوبی و زنانی با شلوار گل‌گلی و روسری‌های سفید. تورها معمولا ظهر می‌رسند و عصر می‌روند. اما پشت این قابِ توریستی، روستایی هست که هر روز نفس می‌کشد، پیر می‌شود، کار می‌کند و هنوز بافت سنتی‌اش را زندگی می‌کند.
بیشتر ساکنان دائمی ابیانه، سالمندانی‌اند که نخواستند یا نتوانستند مثل فرزندانشان به شهر مهاجرت کنند. نسل جدید اغلب برای تحصیل و کار به اصفهان یا تهران رفته‌اند. آن‌ها گاهی فقط در تعطیلات به خانه‌ی پدری برمی‌گردند.در فصل اردیبهشت، همزمان با گلاب‌گیری در کاشان و قمصر، ابیانه هم بوی گل محمدی می‌گیرد. در برخی خانه‌ها، هنوز دیگ‌های مسی قدیمی روشن می‌شود، گل‌های چیده‌شده با دقت درون ظرف‌ها ریخته می‌شود و آب با بخار تبدیل به قطره‌هایی می‌شود که بوی بهار دارند. این کار، اگرچه برای مصرف خانگی انجام می‌شود، اما برای ساکنان ابیانه فقط یک سنت نیست. این سنت که ریشه در نیازهای دارویی و معیشتی دارد، اکنون بخشی از هویت فرهنگی روستا شده و در ماه اردیبهشت جلوه‌ای ویژه به ابیانه می‌بخشد که جاذبه گردشگری هم به حساب می‌آید.
از بیش از ۲۰۰ خانه ثبت‌شده در فهرست میراث فرهنگی ابیانه، درصد زیادی یا خالی از سکنه‌اند یا صرفاً به اقامتگاه‌های بوم‌گردی تبدیل شده‌اند. هرچند گردشگری منبعی مهم برای درآمدزایی روستاست، اما تبدیل خانه‌ها به فضاهای تجاری، فشارهایی هم به ساختار اجتماعی و فرهنگی روستا وارد کرده است.ابیانه در ۴۰ کیلومتری نطنز و حدود ۸۰ کیلومتری کاشان است. جاده‌اش کوهستانی اما آسفالت است. اگر میخوای این روستا را ببینی بهتر است صبح زود راه بیفتی که قبل از شلوغی برسید. اگر بخواهی شب بمانی، چند اقامتگاه سنتی با حال‌وهوای بومی وجود دارد که تجربه‌اش ارزشش را دارد.هوای اردیبهشت در ابیانه، نه گرمای کاشان را دارد و نه سرمای کوهستان را گلاب‌گیری در جریان است، توریست‌ها هنوز زیاد نشده‌اند و روستا هنوز بوی زندگی می‌دهد نه فقط بوی توریسم. اگر دنبال جایی هستی که بافت تاریخی، طبیعت و فرهنگ محلی را با هم داشته باشد، الان وقت سفر به این روستای پر رمز و رازه.با وجود چالش‌ها، بسیاری از فعالان حوزه گردشگری بر این باورند که می‌توان از ظرفیت بالای ابیانه برای توسعه «گردشگری مسئولانه» بهره برد؛ رویکردی که در آن، گردشگر نه فقط مصرف‌کننده تصویر، بلکه بخشی از تجربه فرهنگی است.برگزاری کارگاه‌های آموزشی گلاب‌گیری، روایت‌های زنده از زبان بومیان، و معرفی کسب‌وکارهای محلی در پلتفرم‌های دیجیتال، می‌تواند به ماندگاری این سبک زندگی کمک کند. #گردشگری#روستای_ابیانه#کاشاناخبار هنری را می‌توانید از طریق صفحه هنر و رسانه فارس دنبال کنید.
11:27 - 21 اردیبهشت 1404