لطفا نویسنده و تهیه کننده و کارگردان را معرفی کنید تا بدانیم ادامه چ جریانی است. (فیلم را ندیدم) (تهیه کننده ش زنده میخوام!)پیر پسر یک اثر در ادامه فیلم های سیاه قبلی است.
«پیرپسر»؛ شایسته تقدیر یا توقیف؟
تابه حال در سالن سینما برای 190 دقیقه روی صندلی میخکوب شده‌اید؟ بیشتر از سه ساعت بدون تحرک به پرده نقره ای زل بزنید و خودتان را همراه داستان نمایش داده شده روی پرده ببینید. حتما موافقید که اگر بازیگر توانمند و تدوین و موسیقی خوب و در نهایت کارگردانی که حلقه وصل اینها باشد در یک فیلم نباشد، محتوا هم دیده نخواهد شد. حال آنکه اغلب ما بعد از شنیده‌هایمان این سوال را داریم: «این فیلم را ببینیم یا نه؟»، «مستحق اکران در سینمای جمهوری اسلامی بوده یا نه؟»
پرده بالا می رود
بی تردید سینما، این هنر هفتم همیشه و بالاخص در این روزها از اثرگذارترین رسانه‌های هر فرهنگی است و هنر گروه سازنده فیلم است که بتواند مخاطب و حتی میزان اثرگذاری کار و مخصوصا مسیر اثرگذاری را تعیین کند. مسیری که در هر فرهنگ سبک زندگی مردمانش را مشخص و هدایت به سوی آینده خواهد کرد. وقتی حرف از سینما می شود خیلی از ما به دنبال خاطراتی که در ذهنمان ثبت کردیم، حرف می‌زنیم و به راحتی از تغییرات شخصی‌مان که ناشی از همراهی با موج تولید شده از یک یا چند فیلم بوده است، پرده برمی‌داریم.
یک توصیف و چند سوال
«پدری چرک و معتاد و زن‌باره، الکلی و تن پرور که اغلب مواقع در قمارخانه پلاس است و بیشتر تصمیم‌گیری‌های مهم و نقاط عطف زندگی‌اش را پای منقل سپری می‌کند، در کنار دو پسرش که به دنبال نابودی او هستند و از کارهای پدر خسته‌اند و حتی بعضی اوقات در رقابت با پدری هستند که هم پولدارتر است و هم از قدرت پدر بودنش سوءاستفاده می‌کند و می‌خواهد پسرها را از میدان رقابت خارج کند، آن هم با بی‌اخلاقی! پدری ضحاک صفت» این پدر را کجا دیده‌ایم؟سبک زندگی در چه فرهنگی این است؟از پیر پسر می‌توان کلیپ‌های یک دقیقه‌ای اینستاگرامی پربازدیدی استخراج کرد. کلیپ‌هایی که هرکدام به تنهایی ساختارشکنی قابل توجهی دارد چه رسد به 190 دقیقه فیلم سینمایی که تماشاگر را به خوبی با خود همراه می‌کند.
پشت خانواده خالی شده
امسال که برای چهل و سومین بار تولیدات سینما در قالب جشنواره فجر روی پرده به رقابت گذاشته شد، رشد قابل توجه کیفیت آثار از نظر فنی برای کارشناسان مشهود بود. اما در مورد محتوا و داستان‌های اکران شده حرف بسیار است. اگر بخواهم خلاصه بگویم، «شرب خمر» و «جاذبه‌های جنسی» و «خشونت»، حرف اول محتوای جشنواره امسال بود و ابزار فیلمسازان حاضر در سودای سیمرغ برای نگهداشتن مخاطب در سالن سینما. سینمای 46 سال اخیر در ایران، در یک جمع بندی ساده در موضوع سبک زندگی اسلامی و ایرانی شیب نزولی قابل توجهی را طی کرده است چرا که جایگاه خانواده روز به روز گسسته‌تر نشان داده می‌شود و در این نمایه جای خالی یک ترمز اساسی و تقویت محتوای فاخر به نفع این بنیاد مهم و سلول بنیادین جامعه در سناریوها و حتی در طراحی صحنه و لباس بسیار مشهود است.
داستایوفسکی و ضحاک
پیر پسر یکی از فیلم‌هایی بود که امسال در بخش سانس ویژه در برج میلاد و سینما ملت تهران جشنواره اکران شد. این داستان، پدری ضحاک صفت را در قالبی اقتباسی از «برادران کارامازوف» نوشته داستایوفسکی پردازش کرده و در آن بی‌صفتی یک مرد در مواجهه با خانواده و محیط اطرافش به خوبی نمایش داده می‌شود. عدم مسئولیت پذیری «غلام باستانی» که حسن پورشیرازی نقش آن را بازی کرده است، در کنار «علی» (با بازی حامد بهداد) و «رضا» یی که هر کدام از یک مادر در دل زندگی این مرد آمده‌اند و چالش‌های عجیب و کثیفی که در مراحل مختلف این داستان گریبان غلام و علی و زنی که لیلا حاتمی نقشش را بازی می کند، می‌گیرد و در یک خانه متمول به سبک قبل از انقلاب طراحی شده، به گونه‌ای تماشاچی را در سالن سینما نگه می‌دارد که کمتر کسی متوجه زمانی می‌شود که سپری شده است.
عرق و ورق و وافور و منقل
پیر پسر نمونه کاملی از حضیض مسئله خانواده و سبک زندگی در سینمای ماست. فیلمی که از بسیاری از فیلترهای اصلی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و شورای صدور پروانه نمایش رد نخواهد شد ولی تلاش سازندگان برای رسیدن به خروجی نهایی این فیلم و مخصوصا رساندن آن به اکران در سینماها قابل توجه است.به تصویر کشاندن شرب خمر آن هم به صورت علنی، دریدن پرده‌های اخلاقی در به نمایش دادن روابط غیراخلاقی بین زن و مرد، روسپیگری یک زن و تطهیر این کار با توجیه احترام به حقوق زنان و شکستن قبح اصول اخلاقی در روابط مرد و زن نامحرم در فضای اجتماعی تصاویر و وقایعی نیست که در زندگی روزمره ما بارها و بارها تکرار شود. این‌طور به نظر می‌رسد عادی بودن نمایش چنین ناهنجاری‌هایی برای عوامل سازنده ابزاری است جهت جلب توجه و نگاه مخاطب که حاصل آن به جز انحراف سبک زندگی اسلامی-ایرانی ناب و اصیلمان نیست. هرچند در فیلم‌های دیگری از بخش سودای سیمرغ جشنواره چهل و سوم، نمایش صحنه استعمال وافور برسر منقل، تصاویر عادی‌سازی شده استفاده از آلات قمار، لمس بدن زن و مرد نامحرم، به کارگیری الفاظ نامتعارف و خلاف عفت، خشونت در بریده شدن اعضا و جوارح بدن و حتی قتل و جنازه و ... دیده می‌شد و جمع‌بندی مخاطب فیلم‌های جشنواره بر این است که اراده‌ای بر تذکر، اصلاح و یا حذف چنین تصاویری که اتفاقا از ممیزی‌های وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای فیلم‌ها باید باشد، وجود ندارد، اما در توصیف صحنه‌ها و تصاویر و تعامل‌های فیلم مذکور باید گفت: «آنچه(به هر بهانه‌ای) همه فیلم‌ها در ممیزی دارند، این فیلم به تنهایی دارد.»
سیاهنمایی برای چیست؟
اکران فیلم‌هایی که به اصطلاح «توقیف» شده‌اند و پروانه نمایش را نگرفته‌اند در جشنواره امسال کاری مورد بررسی بود. بسیاری از منتقدان و سینماگران از اینکه تولیداتی با این شرایط را روی پرده می دیدند متعجب می‌شدند و با این سوال از یکدیگر استقبال می‌کردند:«هدف سرمایه‌گذار این فیلم چه بوده؟»«آیا سرمایه‌گذار با این حجم از هجو تولید شده در تصویر و داستان، توقع اکران عمومی را داشته است؟»شاید بزرگترین سوال در مورد فیلم پیرپسر همین باشد که هدف از این همه سیاهنمایی و فرامتنِ سیاسی که در این داستان نهفته شده است دقیقا چیست؟ نمایش چنین فیلمی برای غیرایرانی‌ها به جز دروغ بزرگی که جو اجتماعی، فرهنگی و سیاسی جمهوری اسلامی را سیاه و چرک و دور از اخلاق توصیف کند، است؟#پیرپسر#خانواده#سبک_زندگی#سینما#جشنواره_فیلم_فجر#چهل_و_سومین_جشنواره_فیلم_فجر#برج_میلاد
08:53 - 28 بهمن 1403
12 پاسخ
@user17347143922728 بهمن 1403در پاسخ بهامروزه رسانه و سینما اثری بیشتر از مدرسه و معلم در آموزش و تربیت اجتماع دارد. اگر سینما فقط بفکر کسب درآمد و گیشه باشد و کنترلی بر آن نباشد اثری مخرب بر آینده کشور خواهد داشت.
@user17079140221728 بهمن 1403در پاسخ بهبا سلام، تامین مالی این نوع از فیلم ها به نظر می رسد از سفارت خانه های انگلیس، آلمان و فرانسه باشد.
@user170910004093401269028 بهمن 1403در پاسخ بهسینما می تواند فرهنگ جامعه را ارتقاء دهد. فیلم نامه نویسان و فیلم سازان ما با متن جامعه و حقایق آن بسیار فاصله دارند. دغدغه آنها ساخت فیلم بفروش است نه بیان مشکلات جامعه و ارائه راه حل و رساندن مردم به جامعه آرمانی. آنها اصلاً این موارد را جزء وضایف خود نمی دانند. در حقیقت آنها مشغول بازی خود هستند…نمایش بیشتر
@Zolfaghar11028 بهمن 1403در پاسخ بهواقعا یکسری از پدرها اینجوری هستن من به چشم دیدم ولی انقدر زیاد نیستن که بخواد سوژه فیلم سازی بشه
@Ahmad135728 بهمن 1403در پاسخ بهبه نظر می‌رسد که بعضی از این فیلم ها و سریالهای این چند سال پروژه بگیر بودند ،به این معنی که در نبود دغدغه و نظارت مسئولان هزینه می شود تا فرهنگ غنی ما رابه لجن بکشند
@majid_attar28 بهمن 1403در پاسخ بهبا احترام و تشكر از سركار خانم تك فلاح بابت تحليل و يادداشت بسيار دقيق، متقن و البته صحيح ايشان مع الأسف بايد عرض نمايم كه تازه دوران خوب و قابل تحمل سينما و صد البته نمايش خانگی را ملاحظه می‌کنیماجازه بفرمایید زمان بگذرد، روز به روز اوضاع سیاه تر و زشت تر خواهد شدقصد سیاهنمایی به هیچ عنوان ندارم…نمایش بیشتر
@Ali12328 بهمن 1403در پاسخ بهآیا یک فرد ایرانی یا حتی یک فرد خارجی چنین حقی را دارد کهبا سیاه نمایی و بیان مطالب دروغ و نسبت دادن اتهامات واهی چهره یک کشور با 80 میلیون جمعیت را نزد سایر جوامع و نهاد بین المللی مخدوش و تیره نماید؟؟چرا باید چهره من و شمای ایرانی در خارج از کشور پست و حقیر شمرده شود چون یک ایرانی دیگر با فیلم…نمایش بیشتر
@Haghdoost28 بهمن 1403توقیف فیلم باعث قاچاق سریع وپخش اینترنتی وسیع میشه و تعداد بینندگان بشدت بالا میره..تجربه قبلی اینو نشون داده.درضمن ژانر درام همینه..نشون دادن یک گوشه تاریک جامعه..درکنار ژانرهای مثبت این هم جزوی از سینماست و نمیشه حذفش کرد..بعنوان یک پدر شاید نپسندم فیلم اما شاید تلنگری باشه برای بخشی از جامعه که پ…نمایش بیشتر
@user17078400524028 بهمن 1403پس این همه معتاد و مواد فروش و مست و ساقی که هر روز تو خیابون میبینیم و نیرو انتظامی دستگیر میکنه هم سیاه نماییه؟؟؟!!حقیقت تلخ این روزهای ماست
@mortezayaraghbafan17 اسفند 1403در پاسخ بهتحلیل درست👌🏻 به روایت کارگردان فیلم؛ این تصور که داستان شاید نشأت گرفته از رابطه‌ی واقعی بین پدر و پسر(من و پدرم) باشد کاملا غلط است! چه رسد به اینکه گفته می‌شود: در اکثر خانواده‌ها این روابط حاکم است!! پس چنانچه این فیلم بدون اصلاح(همان نسخه‌ای که در سانس فوق‌العاده‌ی جشنواره پخش شده) قرا…نمایش بیشتر